maandag 20 april 2015

VeloTilt toertop krijgt vorm


Vanmorgen komt Mats P. een Zweedse Quest rijder, zijn nieuwe racekap ophalen. Daarover straks meer. Ook wil ik graag de vorderingen met de VeloTilt toertop bekijken. Het is fris maar prachtig weer en het fietstochtje naar Enkhuizen is een genoegen. Naast de dingen die ik graag wil zien heb ik ook een Risse demper mee waar Jan onderhoud aan gaat doen. Alle O-ringen worden vernieuwd en de bijna zwarte olie wordt vervangen door nieuwe hydraulische olie.


Als ik in Enkhuizen de werkplaats binnenloop is Piet Kunis bezig met de montage van het nieuwe stuur en het opnieuw bevestigen van de wielpoten. Jan heeft de toertop nu voorzien van een laag carbon en daarbovenop een dun laagje glasvezel. Ook de stroomlijning naar het nog te maken vizier en dakje ziet er nu goed uit. Jan is bezig om een tweede luchttoevoer te maken. Dit zal de laatste zijn die er gemaakt wordt. Bij mogelijk nieuwe VeloTilts zal de luchttoevoer door het nieuw ontwikkelde carbon voorframe worden geleid.


De bevestiging van het dakje zal bestaan uit twee carbon stiften die in de bovenrand, het gele deel op de foto, worden gestoken. Zowel het vizier als het dakje kunnen makkelijk achterin meegenomen worden en nemen nauwelijks bagageruimte in. Het vizier zal van een enkelgekromde plaat Lexan worden gemaakt.


Jan laat een stukje van het sandwich laminaat van de VeloTilt zien. Onwaarschijnlijk sterk is het, zelfs nadat het meerdere malen 180 graden gebogen is, blijft het intact. 


De nieuwe fietsen van Velomobiel.nl worden niet langer voorzien van een laag gelcoat aan de buitenkant. Gelcoat is niet 100% waterdicht en kan, zeker als een fiets lang in weer en wind staat, delaminatie tot gevolg hebben. Gelcoat is ook niet kleurecht en RAL kleuren zijn niet mogelijk. 
Recentelijk worden alle nieuwe fietsen die in de fabriek in Roemenië worden gemaakt, ook de DF fietsen, in een twee-componenten autolak gespoten. Deze lak is wel kleurecht en in RAL kleuren.
Nu is puur oranje RAL 2004. Maar ... de huidige oranje fietsen van Velomobiel.nl zijn donkerder dan de vroegere gelcoat versies. Wij maken de kappen nu in voorraad en spuiten deze in de bekende Velomobiel.nl kleuren. Van de nieuwe Quest van Mats krijgen we van Velomobiel.nl een stukje van het uitgezaagde voetengat toegestuurd. Inderdaad ziet Jan dat dit duidelijk donkerder is. Er moet een behoorlijk grote hoeveelheid paars bijgemengd worden om de kleur donkerder te krijgen. Met de verfmengcomputer die Jan in Enkhuizen tot zijn beschikking heeft is de nieuwe kleur prachtig te maken. Mats is dolblij dat het zo mooi is gelukt. De foto's laten de kleur en het model fraai zien.



donderdag 9 april 2015

VeloTilt toertop nu ruw in goede vorm


De toertop van de VeloTilt had nog niet de goede vorm. Jan laat me weten dat ie de bovenkant ruw opnieuw heeft vormgegeven en of ik even wil komen kijken. Ik rij met de Tesla naar Enkhuizen omdat Jan ook drie racekappen klaar heeft. Inmiddels is de levertijd van een toer/racekap nu rond één week, dus wil je deze zomer niet al bij voorbaat kansloos aan de start staan, sla je slag.



Jan heeft de top eerst beplakt met stroken polystryreen schuim. Daarna wordt het model er grof met een rasp in aangebracht en met de slijpschijf nabewerkt. Als ik binnenkom staat Jan in een wolk van piepschuim, wel met heel goede adembescherming, de top te modelleren. Het ziet er nu zeer veel mooier uit, vooral mooi strokend. De schuimlaag wordt straks nog strak gemaakt waarna er een laag glasvezel en epoxy op zal worden aangebracht. Als de bovenkant voldoende hard is wordt het schuim aan de onderkant goeddeels weggehaald en ook bekleedt met glasvezel en epoxy. Als laatste wordt de aansluiting met de achterkant van de top verhoogd tot ongeveer de onderste dunne rode lijn op de achterkant van de fiets.


In de namiddag heeft Jan het cabriogat al aardig gemodelleerd. Dit gebeurt met een gesloten-cellig schuim. Hierna wordt de overgang tussen het liggende en het staande randje gestroomlijnd.




zaterdag 4 april 2015

Rondje Texel 2015


 'De morgenstond heeft goud in de mond'. Precies die spreuk komt in me op als ik vanmorgen om half acht de Quest instap voor het jaarlijkse Rondje Texel. Boven de vers geploegde klei van de Schermer laat het weer zich eindelijk van zijn beste kant zien. Ik vergeet snel dat ik door de aanhoudende harde wind van de laatste week niet heb gefietst. Het is vrijwel windstil en het ritje naar de woonstee van Matthijs Leegwater in Twisk, 37 km in totaal, is in vijf kwartier onder de wielen doorgegleden.


Als ik om kwart voor negen bij Matthijs binnenstap zitten er al elf mederijders. De fietsen, één Strada, negen Questen en de groene DF XL van Ymte staan keurig in het gelid. Matthijs, enthousiast en blij als altijd, komt naar buiten om me te verwelkomen. De koffie en de cake smaken prima. Even na negenen is het opstaan en vertrekken naar de veerboot in Den Helder.


De route naar de veerboot is comfortabel, dit keer niet langs de smalle en slechte fietspaden door de Wieringermeer maar langs de buitenzijde van de polder. Onderweg zien we een blauwe Quest, de fiets van Rob Ruitenbeek. Hij sluit aan en we koersen naar de veerboot. Gelukkig worden velomobielen hier zonder meer als fietsen gezien en voor een hele 5 euro gaan we heen en weer naar Texel.


Bij de ferry zien we de rose Quest van de Muis, Yvonne van der Stok. Ook Ron Dekker, Martin Merkelbag en André Dronkers met zijn open trike gaan mee naar de overkant. André rijdt een stukje met ons mee en gaat daarna een eigen ritje op het eiland maken.


Ik fiets een stukje vooruit om vanaf de kruin van de dijk een paar foto's te maken.  Op de foto is de jachthaven van Oudeschild te zien. Nog verder in de achtergrond is aan de overkant van het Marsdiep de marinehaven zichtbaar. Natuurlijk stap ik in de gifgroene schapenstront en heb dat pas in de gaten als ik terug bij de veerboot ben. 


In tegenstelling tot vorige jaren rijdt de groep lekker door. Met 8 gr. C is het fris maar onder de racekap is het heel comfortabel. Het is zonder meer genieten hier te kunnen rijden. Het open landschap en de rust zijn weldadig. De duizenden vogels zijn een feest om naar te kijken.


Beurtelings rijdt de groep het ene moment buitendijks, het andere moment weer binnendijks. De afwisseling is fantastisch. Martin Merkelbag kent het eiland als zijn broekzak en gaat ons voor op een  route door de binnenlanden en kleine dorpjes op het grootste waddeneiland.


Al van ver is de rode vuurtoren van Eierland te zien, al 150 jaar een monumentaal baken voor de scheepvaart. GPS heeft de functie van vrijwel alle vuurtorens overbodig gemaakt. Voor ons als noordelijkste puntje van Texel blijft het wel een baken. Aan de voet van de vuurtoren genieten we van de bekende lekkernijen. Voor vrijwel iedereen is appeltaart met slagroom, naast chocolademelk of koffie, een onvermijdelijk ingrediënt. 






Na de pauze verzamelen we op een plek met de vuurtoren in de achtergrond. Dit is de ideale plek om de estafettering, ik heb deze eerder van George Krug thuis in De Woude ontvangen, over te dragen aan Matthijs Leegwater. Dit moet voor de argeloze toeschouwer wel een vreemd gezicht zijn.

Dan gaat de rit verder in zuidelijke richting. Het fietspad golft door de duinen en is deels voorzien van nieuwe betonplaten. Dit is heerlijk rijden. Hadden we op de heenweg de zwakke wind in de rug, nu is dat weer het geval. Door de duinen wordt steevast flink doorgereden, reden voor vrijwel alle tegemoet komende fietsers om maar even te wachten tot die vreemde kleurige sliert zonderlingen voorbij is.




Bij de veerboot is er voldoende tijd om een broodje te eten en wat te kletsen. Bij het aan boord gaan van de Dokter Wagenmaker, zo heet de grootste veerboot van de TESO, is het altijd goed opletten om de haakse bochten goed te passeren. Zo'n groot schip en dan zulke rare scherpe bochten, wie heeft deze ergonomische draak op zijn geweten?

Ik ga rechtstreeks langs het Noord-Hollands kanaal naar huis. Rob Ruitenbeek moet nog naar Nieuwegein rijden en gaat in mijn kielzog mee door Noord-Holland. We rijden om half vier van de pont af. We hebben de zwakke wind in de rug en met snelheden van 43 tot 48 km/u gaat het heel snel. Rob is een grote sterke veelfietser en hij kan het tempo prima bijhouden.

Al om 17.00 uur, anderhalf uur na vertrek uit Den Helder, sta ik voor de pont van het eiland De Woude, met recht een snelle tocht van eiland naar eiland. 188 heerlijke kilometers staan op de Cateye. Matthijs, hartelijk dank voor de ontvangst en de vlekkeloze organisatie van deze mooie tocht. Volgend jaar weer.


donderdag 2 april 2015

Ezel - DHL - stoot zich 4x aan de dezelfde steen


Een pakje uit Duitsland, oh mijn God daar gaan we weer. En jawel hoor, daar gaan we weer.
DHL probeert vorige week zaterdag een pakje te bezorgen bij de werkplaats van Velomobielonderdelen.nl. Jan werkt vijf werkdagen en is meestal op zaterdag vrij.
Dinsdagmorgen blijkt dat DHL het pakje op maandagavond, na werktijd, weer heeft proberen te bezorgen. Nu is er een briefje achtergelaten waarop staat dat je via de website dhlforyou/gemist een nieuwe bezorgdatum kunt aanvragen.

Jullie begrijpen het al, de bezorgcode wordt door dhlforyou/gemist niet herkend. Dan maar een algemeen informatie/klachten formulier ingevuld. Dat lukt wel en ik zal spoedig worden gebeld.
Nou én...? Natuurlijk niet gebeld.

Woensdagmorgen blijkt dat de ezel, sorry  ...  DHL, weer is langs geweest en weer na werktijd het pakje heeft proberen te bezorgen. Weer een formulier in de bus met een nieuwe bezorgcode. Ook deze bezorgcode wordt op dhlforyou/gemist weer niet herkend. Daarmee is de laatste mogelijkheid, het aangeven dat wij het ook wel bij een afhaalpunt in Enkhuizen ook onmogelijk.
Zou het mogelijk aan de browser Safari liggen? Nee, met FireFox lukt het ook niet.

Donderdagmorgen. Zou de ezel gisteravond weer een poging gedaan hebben? Nou welzeker en natuurlijk weer na werktijd. Ik bel maar eens met DHL. Na een tijdje naar een bandje te hebben geluisterd krijg ik iemand van DHL aan de telefoon. Ik vraag de man of ik de eerste ben met een klacht over de bezorging. 'Nee hoor meneer Schermer, ik krijg die klachten dagelijks'. 'Doet u hier wat mee' vraag ik de man. 'Jawel, ik zet het in het systeem' antwoordt de man.
Hij ziet dat er vier bezorgpogingen zijn gedaan, één op zaterdag, drie op de avonden na werktijd.
De DHL man verontschuldigt zich voor de domheid van de bezorger en zegt dat nogal wat chauffeurs niet veel meer dan de lagere school, en dan nog met moeite, hebben afgemaakt.
Als laatste meldt de DHL man me nog dat het pakje weer retour is gestuurd naar Duitsland. Wel G..

Hoeveel stupiditeit wordt hier niet op elkaar gestapeld? Welke dombo gaat vier keer op een industrieterrein een pakje bezorgen in het weekend en door de weeks na werktijd? Dat is DHL. Wie weet de bezorgcode tot twee keer toe onjuist op zijn handterminal in te tikken waardoor deze niet matcht met de gegevens op dhlforyou/gemist? Dat is DHL.

Al met al een zooitje stomkoppen dat zijn weerga niet kent.

zaterdag 28 maart 2015

VeloTilt toertop 1e versie


Vanmiddag fiets ik naar Enkhuizen. De harde wind maakt het op de hoge dijken van de Schermer nogal spannend. Als ik 36 km/u rij, voel en zie ik de Quest, ik hou op dat moment de benen stil, versnellen tot 40 km/u. Dat is wat veel van het goede en ik rem maar wat af.


Jan heeft weer mooie dingen gemaakt. De carbon verstijving van het voorframe voor Quest, Strada en Mango is bijna klaar en deze ziet er heel goed uit. Ik ben vooral benieuwd naar de eerste versie van de toertop. Jan heeft met schuimstrippen de pas gelamineerde top dicht gemaakt. We zetten de VeloTilt buiten en ik neem plaats in de fiets. Het zicht rondom is perfect. In de Quest zit ik zelfs nog dieper.


Voor een maximaal goede aërodynamische vorm is het zaak dat de wind langs de romp laminair blijft. Zoals de top nu is vlakt ie wat te snel af. Jan zal bovenop de top richting het vizier wat verhogen waardoor de luchtstroom, net als overal langs de romp, tot aan de schouders laminair blijft. Dit zal geen nadelig effect voor het zicht hebben.


Op bovenstaande foto is goed te zien dat er uitstekend over de neus van de VeloTilt kan worden gekeken. Een bijkomend voordeel is dat deze toertop lichter is dan de top met de grote kunststof ruit. Mooi is ook te zien dat het hoofd goed beschermd wordt door de hoge opbouw aan de achterzijde van de fiets. Als laatste zal er een dakje met vizier, een racekap dus, worden gemaakt. Dit dakje zal zo worden vormgegeven dat het altijd in de VeloTilt kan worden meegenomen.




woensdag 25 maart 2015

Bandentest Schwalbe ONE 23 mm tire review


Op verzoek van het Arion1 team van de Britse Universiteit van Liverpool test ik de Schwalbe One 23 mm band. De Schwalbe One is er ook in 25 en 28 mm maar niet voor 406 en 559 wielen. Deze Ones heb ik getest met de Schwalbe SV6a binnenband. De One is ook leverbaar als tubeless band maar ook niet passend voor 406 en 559 maten. Voor de ontwikkeling van de Arion1 is goed gekeken naar de Velox 4 van het Human Power Team van de TU Delft.


De One is een heel smal bandje, zeker als je deze vergelijkt met de 50 mm Shredda die op deze foto naast de pendel staat. De band is bij 7 bar effectief 25,2 mm breed op de 19 mm velg en steekt 22,5 mm boven de velg uit. Volgens de Schwalbe site is de maximum druk 10 bar. Op de zijkant van de band is de maximum druk 11 bar.


De Schwalbe 23-406 is een vouwband met een gewicht van rond 145 gram. Het bandje legt makkelijk om en er zijn geen hulpmiddelen voor nodig om de band te monteren en weer te verwijderen.


Ik test de One op zowel de gladde tegelvloer als op de asfaltgoten. De test op de gladde tegelvloer levert resultaten op die haalbaar zullen zijn op de gladde houten banen van de velodromes. Zoals altijd doe ik 6 pendelproeven met dezelfde druk. Ditzelfde herhaal ik bij steeds 1 bar hogere druk.
De hele set proeven doe ik zowel op de gladde tegelvloer als op de asfaltgoten. Totaal zijn het dus 60 pendeltests. Van de 6 proeven per druk schrap ik de langste en de kortste pendeltijd en neem het gemiddelde van de 4 resterende proeven. De tijd in seconden wordt tot 1 cijfer achter de komma berekend.


De resultaten
Eerlijk gezegd stelt de Schwalbe One me wat teleur. Je zou verwachten dat de One sneller is dan de Ultremo ZX. Dat blijkt niet het geval. Op de tegelvloer is de Ultremo ZX duidelijk sneller. Op de asfaltgoten is de snelheid precies gelijk.

Wederom blijkt dat het keihard oppompen van banden geen snelheidswinst oplevert. Op 11 bar, de maximum druk volgens Schwalbe, loopt de One trager dan op 10 bar. Op de asfaltgoten is de snelheid  bij 10 bar precies gelijk aan de Ultremo ZX. De nieuwe One is wel de betere band waar het gaat om levensduur en lekbestendigheid. De Ultremo ZX is heel lekgevoelig bij natte omstandigheden. Eén keer stevig remmen in de bocht en de Ultremo ZX is doorgesleten. De One doet dat veel beter.

Mijn advies
De Schwalbe One 23 mm is een snelle band met een lange levensduur en een goede lekbestendigheid. Voor het (406) voorwiel en (559) achterwiel van de DF en DF XL is dit een goede band. De versies van 25 en 28 mm zullen zeker lichter lopen maar zijn niet, Bastiaan Welmers  merkt dit terecht op, verkrijgbaar in 406 en 559 maat. Deze bredere versies zullen zeker sneller en in elk geval iets comfortabeler zijn dan de 23 mm versie. 
Voor de Quest is de nog een fractie snellere Schwalbe Shredda 50 mm de betere band. Het iets grotere frontale oppervlak speelt in de Quest, zeker met wielstroomlijnkappen, geen rol. Voor toeren is dit, naast de F-lite, een heel snelle en super comfortabele band. Vind je dat de stuuruitslag teveel wordt beperkt, dan is er de iets tragere 40 mm brede variant. Het is best bijzonder dat een brede en relatief zware toerband als de Shredda nog iets lichter loopt dan een smalle gespecialiseerde raceband.
Smalle banden lopen vooral in het winterseizoen trager, bredere banden hebben daar veel minder last van. Zo is een Quest XS met F-lites en Super Moto in de winter sneller dan een DF met 3 Schwalbe One banden. Zelf rij ik uitsluitend met F-lites en Super Moto, een heerlijk comfortabele en ook heel snelle combinatie.

Alternatief
Er is een snellere versie van de Continental GP4000S II in de maak. Deze band wordt in april leverbaar en zal ik via Hans van Vugt van Elan voor een test beschikbaar krijgen. De resultaten zullen hier worden gepubliceerd.





zaterdag 21 maart 2015

Double Glider tandem van Piet Kunis

 

Piet Kunis, lid van het VeloTilt team, fietst niet alleen graag met zijn SuperMango, maar ook samen met zijn vrouw op de Gazelle Easy-glider. Piet's vrouw durft al even niet meer zelfstandig te fietsen.


Een tandem leek de oplossing, maar na een proefritje met reguliere uitvoeringen, bleken daar nogal wat bezwaren aan te zitten. O.a. het balanceren op de tenen bij een stoplicht, i.v.m. de lengte niet te vervoeren achterop de auto ... en het verplicht meetrappen van de stoker.


En je bent “fietsenmaker” of je bent het niet, dus heeft Piet van 2 Gazelle Easy-glider zitfietsen zelf een tandem gemaakt, zonder voornoemde bezwaren.

Op de eerste foto het volkomen unieke resultaat,  op de tweede foto één van de donorfietsen, op de derde foto de tussenas met freewheel voor de stoker, en als laatste de transportstand.



vrijdag 20 maart 2015

VeloTilt op Gearjunkie.com en open VeloTilt


De grote Amerikaanse lifestyle en techniek site gearjunkie.com heeft een groot artikel gewijd aan de VeloTilt. Het artikel is hier te vinden. De kop van het artikel 'Future of human powered transport is a trike' is veelzeggend. De Amerikanen zien de VeloTilt helemaal zitten. Hoewel er nog geen definitieve beslissing voor commerciële productie is genomen, worden er nu al aantallen VeloTilts door grote Amerikaanse dealers besteld. Prijs? ... 'does not matter'.

Opvallend is dat meerdere Amerikanen ook graag een VeloTilt willen zonder stroomlijn. Duidelijk is nu al dat als de VeloTilt in aantallen gemaakt gaat worden er ook een versie komt zonder stroomlijn. Die zou er dan uit kunnen zien als een Raptobike met een VeloTilt achterkant. De nu al rondrijdende Raptotrike is een kopie van de deelbare lage racer van Fast Forward van ons teamlid Bram Smit.
Het is nu al heel leuk om met de naakte VeloTilt rond te scheuren zonder het risico dat je onderuit glijdt.

donderdag 19 maart 2015

Elan.cc neemt RaptoBike over

Met ingang van 1 april neemt Elan.cc alle activiteiten en de merknaam
RaptoBike over van Arnold Ligtvoet. Elan.cc en Arnold Ligtvoet bekend daartoe een overeenkomst te hebben
gesloten.
Arnold Ligtvoet : “Na een aantal mooie jaren met de start van RaptoBike wilde
ik graag dat RaptoBike een goed thuis zou vinden, waar het merk een
steviger basis krijgt en letterlijk ruimte krijgt om te groeien.”
Met ingang van april 2015 zal het merk RaptoBike bij Elan.cc onderdak
vinden op de nieuwe locatie in het ‘Dutch Bicycle Center’. Alle activiteiten
zullen worden gecontinueerd door Elan.cc. “Uiteraard zijn alle nieuwe klanten
welkom voor een proefrit op onze locatie, maar ook bestaande klanten
kunnen bij ons terecht voor onderhoud, service en eventuele garantiegevallen.
Met deze overname krijgt Elan een mooie uitbreiding van ons brede portfolio
en bieden we onze klanten nog meer keuze.”, aldus Hans van Vugt.
In het Dutch Bicycle Center ontstaat op deze manier een samenballing van
activiteiten op het gebied van ligfietsen met de merken Challenge en
RaptoBike. Uiteraard zijn ook alle andere merken (o.a. Nazca, FlevoBike, HP
Velotechnik, Hase, Intercity Bike en Velomobiel) gewoon te vinden en te
proberen bij Elan.

Om de overgang van RaptoBike naar Elan.cc te faciliteren zal de winkel van RaptoBike nog open zijn op 21 maart. Op 21 maart is er een aantrekkelijke korting op speciale modellen, enkele stuks en licht gebruikte onderdelen. Er zullen fietscomputers, GPS apparaten maar geen complete fietsen of framekits worden aangeboden.

Bestaande orders zullen gewoon door RaptoBike worden afgehandeld.
Vanaf 18 april zal de volledige ondersteuning door Elan.cc zijn overgenomen.
Om dit heugelijke feit te vieren zal de zesde RaptoRide op 19 april
plaatsvinden vanuit het Dutch Bicycle Center, zodat alle RaptoBikers kennis
kunnen maken met deze mooie locatie en Elan.cc.
De winkel van Elan is te vinden in het Dutch Bicycle Center op de
Waalbanddijk 8B in Nijmegen.
Meer informatie via Hans van Vugt (info@elan.cc) of Arnold Ligtvoet
(info@raptobike.nl)

dinsdag 10 maart 2015

VeloTilt passen toertop


Het is vandaag heerlijk fietsweer en de keuze om de Tesla te laten staan en te gaan fietsen is snel gemaakt. Ik maak zelfs een ommetje over de buitendijk van het IJsselmeer, schitterend uitzicht en een  perfecte weg. De extra  zes kilometer zoeven met een mooie snelheid onder de Quest door.


Jan en Jeroen hebben de onderzijde van de toertop gelamineerd. Nu moet de bovenkant worden gemaakt waarna later de racekap erop kan worden gemaakt. Jan heeft al strooklatjes aangebracht. Die blijken flink te hoog te zijn. We zetten de VeloTilt op zijn bok zodat ik met de voeten de pedalen kan ronddraaien. Jan bepaalt de hoogte van mijn knieën binnen de kap en legt dat vast. Het ziet er naar uit dat het uitzicht vanuit de fiets prima zal zijn.




Jan laat een proef zien met deelbare mallen. Deze mallen worden gebruikt om lastige vormen te maken. De mal wordt gemaakt door een ronde of anderszins moeilijke vorm in schuim te frezen. Daarna wordt de schuimkern voorzien van glasvezel en epoxy en ontstaan twee malhelften. Dan volgt een bijzondere werkwijze.
Nadat de carbon en epoxy in de mallen is gelegd wordt er een fietsband gewikkeld in plastic ingelegd. Dan worden de maldelen op elkaar gelegd, vastgeschroefd en de fietsband opgepompt. De band zet uit en drukt het carbon met de epoxy tegen de mal aan. Hier is bijvoorbeeld een zuiver ronde buis te maken maar ook een compleet voorframe voor een VeloTilt. En precies dat is de volgende klus. David ontwerpt een prachtig voorframe, Jeroen doet de sterkteberekeningen en Jan maakt de mallen en doet de lamineerklus.


In een volgende posting
Verschillende teams werken wereldwijd aan recordfietsen om te proberen het wereldrecord in Battle Mountain te verbreken. Dit record is nu in handen van Sebastiaan Bowier van het HPT team van de TU Delft. 
Het Britse Arion team van de Universiteit van Liverpool doet dit jaar voor het eerst mee en heeft een fraaie fiets ontworpen. Zij hebben mijn medewerking gevraagd om Schwalbe One banden te testen met de pendel. Dat ga ik komende week doen en de resultaten zullen hier gepubliceerd worden.


zondag 8 maart 2015

Jaarvergadering Ligfietsvereniging in Hoevelaken


Vandaag is de jaarlijkse vergadering van de Ligfietsvereniging, ook wel NVHPV genoemd. De bijeenkomst is gepland in een scoutinggebouw in Hoevelaken. De routeplanner van de Fietsersbond rekent uit dat de afstand enkele reis net onder 90 km bedraagt. Dat is een mooie afstand om te fietsen. De vergadering begint pas om half drie en dat betekent dat de terugreis geheel in het donker plaatsvindt. Ik zet de route als GPX bestand in de Garmin Montana en ga om half elf onderweg.
De heenreis gaat via Purmerend, Amsterdam, Almere en Nijkerk. De wind is Bft 5 met uitschieters tot Bft 8. Deze stevige wind komt precies van rechts en dat levert op de dijk langs het Randmeer wat meer snelheid op. Ik hou altijd rekening met een gemiddelde snelheid van 30 km/u. Daarvoor moet je op de rechte stukken continue 36 tot 38 km/u rijden. Vooral op de eindeloos lange dijk langs het nieuwe land gaat het met 43 km/u vlot.


In Nijkerk rij ik Belle Prinssen en Dave achterop. Even later staan we samen voor een hek waar met een Quest niet langs te komen is. Ik rij de rijbaan op en geef even wat gas om het achterop komende verkeer niet op te houden.

Bij de Scouting in Hoevelaken staan al enkele ligfietsers voor het gesloten hek. Na een kwartier gaat dat open en kunnen we naar binnen. Het is er koud en sfeervol is het ook al niet. De - harde - houten bankjes worden neergezet en de vergadering kan beginnen. Die verloopt verder geanimeerd al is het jammer dat de financiële stukken niet klaar zijn. De belangstelling voor de vergadering is tanend. Meer dan 30 van de 1500 leden, het bestuur ingegrepen, komen niet opdagen. Mogelijk moet het bestuur het vergaderen in dit soort spartaanse onderkomens eens heroverwegen. Een zaaltje met goede verwarming en normale stoelen kost echt de kop niet.


Leuk is de introductie van een estafette door Michel van Tongeren. 'Het stokje' is een aardig knutselwerk dat vrijwel het hele rand rondgereden zal worden tijdens verschillende groepsritten. Ook tijdens het rondje Texel op Goede Vrijdag zal het 'ding' bij één van ons aan boord zijn. 


Na de vergadering rij ik om kwart voor zeven weer naar het noorden. De zon is al bloedrood ondergegaan als ik nu over het vasteland naar huis rij. Ik kies hiervoor om bij pech of ander probleem niet in de 'middle of nowhere' te stranden. Het is heel knus en comfortabel onder de kap. Vlak voor mij op het stuurtje wijst de Garmin Montana mij via een paarse lijn de weg. De rode LED lampjes op de elektrische voetverwarming draaien continue rondjes in het donkere vooronder. Op de langere stukken is de snelheid steeds 37 km/u. De rit op het vasteland betekent wel meer bochten en vooral meer verkeerslichten. Voor ik de smalle Diemerzeedijk oprij zet ik ook het Fenix lampje voor de spiegel aan. Dit levert heel veel extra licht in de berm op en hiermee is heel veilig in het donker te rijden. Op de Diemerzeedijk word ik door honderden glinsterende oogjes aangestaard. Dichterbij komend blijken dit konijnen te zien die met honderden in de berm aan het foerageren zijn. 
Bij het oprijden van de dijk noordelijk van Naarden stuit ik op een groot aantal schapen. Die zijn er altijd, maar nu vertikken ze het om aan de kant te gaan. Ik duw ze letterlijk met de Quest aan de kant waarna ze besluiten op het fietspad voor mij uit te rennen. Heel vermakelijk maar niet ongevaarlijk omdat er ook een flink aantal zwarte schapen rondloopt. Dat dwingt me om de snelheid tot rond 30 km/u te beperken.
Ondanks dat de rit 3 km korter is dan de heenreis door de polder, doe ik er een kwartier langer over dan de heenreis.

In Purmerend zie ik, optrekkend na een verkeerslicht, twee scooters met daarop ieder twee jongens van achteren naderen. Direct heb ik een onbestemd voorgevoel. De jongelui toeteren continue en schreeuwen als gekken. Ze passeren me rakelings en ik ben al blij dat er niet geschopt en getrapt wordt. Als ik thuis, de dagteller staat op 169 km, de Quest de verlichte garage inrij, blijkt de fiets op meerdere plekken ondergespuugd te zijn. Al met al een heel mooie rit met een onfris einde.