donderdag 22 februari 2018

0 op de meter ...


Nee, niet op de meter van de Quest. Die staat ruim boven de 50.000, kilometers wel te verstaan.
Met 0 op de meter bedoel ik ons huis. Het milieu staat bij ons thuis hoog op de agenda. Elke kilometer die er gefietst kan worden, met Quest of speed pedelec, wordt er gefietst. Goed voor het lijf en goed voor de planeet. Zonnepanelen op onze mooie klassieke stolpboerderij is voor ons een no-go. Op de carport is het wel OK. Daar liggen nu, vrijwel onzichtbaar, 8 heel fraaie LG 320 Wp flat fusion panelen, totaal 2.560 Wp.


Er wordt door huize Schermer niet gevlogen, we hebben al geluidshinder genoeg van het milieubelastende en belachelijk goedkope vliegen. We rijden beperkt met de auto, een elektrische Tesla. Ons huis is bij de bouw nu ruim tien jaar geleden voorzien van een grondwater warmtepomp. Zeer goede isolatie en warmteterugwinning uit de ventilatielucht leveren een huis op dat 15% beter presteert dan een Passiefhuis. Gas hebben wij al jaren niet meer.

Maar al dit comfortabele moois kost wel elektriciteit, totaal per jaar rond 13.500 kWh, inclusief de kilometers van de Tesla. Zelf opwekken van deze elektriciteit hebben wij al jaren op ons verlanglijstje staan. Met een flinke investering in MeeWind, wekken wij per jaar 205.000 kWh op, voldoende elektriciteit voor 60 gezinnen. Toch voelt dit meer als een belegging dan als groen bezig zijn.




In Marken-binnen, een klein dorpje vier kilometer bij ons vandaan, hebben enkele inwoners een zogenaamd postcoderoos project opgezet. Inwoners in dat postcodegebied, inclusief bewoners van de aangrenzende postcodegebieden kunnen samen een coöperatie vormen. Die coöperatie legt 280 zonnepanelen op het dak van een schuur van een veehouder in de Starnmeer. Dat is hemelsbreed maar drie kilometer bij ons vandaan. Wij zijn, met nog 14 andere mensen, lid geworden van die coöperatie en hebben 37 van de totaal 280 zonnepanelen van 290 Wp gekocht. Totaal gaan deze 10.000 kWh per jaar opwekken. Die panelen zijn de afgelopen week op het dak van de veehouder gelegd en gaat de installatie eind deze maand stroom leveren aan het elektriciteitsnet.


Van die 10.000 kWh krijgen wij de volledige 12,5 eurocent per kWh energiebelasting terug van de belastingdienst. Deze regeling geldt voor 15 jaar. Daarnaast leveren de panelen natuurlijk ook stroom op die wordt verkocht aan GreenChoice. Daarvan keert de coöperatie 10 euro per paneel per jaar uit. Dit samen is voldoende voor ruim driekwart van onze jaarlijkse energiekosten. De 8 panelen op het dak van de carport leveren 90% van het verbruik van de Tesla op en dat is gelijk aan het laatste kwart van de energierekening.
Per saldo een 0 op de meter huis.


Wil je zien wat wij allemaal gedaan hebben om dit technisch voor elkaar te krijgen, ga dan even naar woude6.blogspot.nl.






maandag 19 februari 2018

Trainingsrit met de Sony SV200v op hoge snelheid

Donderdagmiddag 22 februari is het prachtig fietsweer, volle zon, een graad of 3 Celsius en weinig wind. We gaan nu eens kijken hoe lang de continue video link tussen de Sony en de iPhone X stand houdt. De iPhone zit in een Lexan houdertje op de rechterwielkast.

Het ritje is mijn standaard rondje van 31 km dat ik zo'n drie tot vier keer per week rij. Het onderstaande filmpje van zondag is vervangen door een filmpje van donderdag. Het rammelen van de camera is nu verholpen en de horizon staat nu recht. Het is mooi om te zien hoe de Steadycam de beelden bovenop de racekap bijna altijd mooi stabiliseert. Alleen als de camera hard rijdend over slechte fietspaden heen en weer wordt gerammeld is er aan de randen van het beeld iets van te zien. Op drempels werkt de stabilisatie ook prachtig en zelfs het door het trappen ritmisch heen en weer bewegen van de Quest wordt keurig weggefilterd.


Ik kan de camera met de iPhone aan- en uitzetten. Ook kan ik de beeldhelderheid continue wijzigen.
Maar ik wijzig helemaal niks, gewoon de standaard FullHD op 30 beelden per seconde.

Ik rij flink door zonder echt hard te hoeven werken. Snelheid is op de lange stukken 43 tot 48 km/u en even tot 55 km/u als ik het diepste deel van de polder in rij. Het is heel vermakelijk om continue te zien wat je aan het filmen bent. Is natuurlijk niet echt nodig omdat dit de opnametijd wel flink zal beperken.

Als ik 32 minuten van mijn rit erop heb zitten, ik rij dan langs het Noord-Hollands kanaal, zegt de iPhone dat ik de verbinding moet verbreken. Ik doe dit en zie straks wel of de camera nu helemaal uit is gegaan of toch het filmen voortzet.

Thuis blijkt dat de camera de videolink ruim een half uur volhoudt en de camera dan ook echt leeg is en stopt met opnemen. Dat zal nog wat langer worden als de accu wat vaker wordt opgeladen. De beelden bevallen me weer goed. De Steadycam techniek van Sony corrigeert zelfs de heen en weer gaande trapbeweging. Ook flinke sprongen bij drempels wordt door de Steadycam techniek van Sony wonderbaarlijk goed opgevangen. De Quest is continue veel meer in beweging dan de beelden doen vermoeden.

Vanmiddag laat ik de camera zonder videoverbinding met de iPhone opnemen. Dat houdt ie net geen 2 uur vol. De accu is nog maar twee keer opgeladen en heeft zijn maximum capaciteit nog niet bereikt. In de toekomst zal ie 2 uur zeker halen. Ik bestel in China een viertal reserve accu's met een dubbele lader, kost helemaal 14,95 euro.

De camera ratelt licht in de behuizing. Met drie stukjes PVC tape zorg ik er voor dat de camera nu stevig vastzit in de behuizing. Precies op tijd realiseer ik me dat ik één stukje tape iets langer moet laten om de camera uit zijn behuizing te trekken.



De kwaliteit van de beelden op YouTube wordt een stuk minder. Vooral kleine details in de schaduw als takken en gras worden al snel wolkerig. Rij je in het open veld dan, er zijn dan minder beelddetails, dan is de weergave op YouTube vrij goed.

Ter vergelijking twee identieke beelden van afgelopen zondag, één is een schermafdruk van de film, de opname eronder is van YouTube. Vooral in slecht licht situaties blijf de originele film prachtig, YouTube maakt er dan een rommeltje van.

zaterdag 17 februari 2018

Eerste resultaten Sony AS200v action cam


Vanmiddag ontvang ik de Transcend MicroSD kaartjes van Amazon.de en plaats er een in de Sony camera. Op de iPhone X verschijnt direct het beeld van de Sony. Op de iPhone kan ik alles instellen wat ook op de camera kan. Met de iPhone is het veel makkelijker dan de kleine lettertjes op het schermpje van de Sony.



Ik plak de Sony in zijn onderwater behuizing met een paar stukken ducktape bovenop de racekap. Dat is qua trilling niet de beste plek maar mogelijk gaat de Steadycam stabilisatie van de Sony dit oplossen. De zon staat al laag maar ik ga toch een kort stukje rijden om te kijken of alles werkt. Een eerste meevaller is dat de camera met de iPhone te bedienen is dwars door de carbon racekap heen. Ik hoor de camera boven mijn hoofd zelfs met een geluidje inschakelen als ik de rode knop op de iPhone indruk. Op de iPhone kun je continue de opnamen bekijken.

Ik rij de pont op en sla linksaf richting het grote parkeerterrein. Dan van de dijk af omlaag naar het parkeerterrein. Oops, de weg is helemaal kapotgereden en er zitten gaten in van 20 cm diep. De Quest schraapt zelfs een keer met de tunnel over de weg.

Thuis haal ik vol verwachting de opnamen uit de camera en zet deze in mijn al 9 jaar oude Apple MacBook Pro 17. De kwaliteit van de videobeelden is fantastisch. Terwijl de Quest heftig in beweging is blijven de beelden stabiel. Vooral op het kapotgereden parkeerterrein, de Quest dreigt daar zelfs even om te kiepen, zijn de beelden nog steeds stabiel.

Het lezen van kentekens gaat ook uitstekend tot zeker 30 meter afstand, meer dan prima. De bovenstaande opname is geen foto maar een schermafdruk van een videobeeldje.
Al met al is het resultaat ver boven mijn verwachting. Sony is voor dit soort camera's GoPro wel heel ver voorbij, zeker in deze prijsklasse onder 150 euro. De meest betaalbare GoPro in dezelfde prijsklasse heeft zelfs geen enkele vorm van stabilisatie.

Met 30 beelden per seconde kan er meer dan 8 uur gefilmd worden. De camera kan nu vast gemonteerd worden. Of ik dit met de plakstrip ga doen of toch maar een schroefje door de kap, daar ben ik nog niet uit.

Ik ben benieuwd wat jullie van dit cameraatje vinden. Zet wel het geluid uit of zacht, dat is gewoon te goed. De Youtube beelden zijn helaas wat minder dan de originele beelden.

Edit 18-2-2018. Het ratelende geluid blijkt veroorzaakt te worden doordat het cameraatje in de waterdichte behuizing kan rammelen. Een stukje tape zal dit wel oplossen.
Ook op hoge snelheden van 43 tot 50 km/u blijven de beelden perfect.

woensdag 14 februari 2018

Sony Action cam AS200v


Vorige week werd ik weer aangevallen door één van de Rottweilers van de boer in de Schermer. Met een harde knal stoot het beest zijn kop tegen de linker voorkant van de Quest. Daar is gelukkig het laminaat versterkt voor het steunpootje van het crankstel. Ik stap uit en zie de hond snel afdruipen naar het erf. Er lijkt geen schade te zijn.

Na twee nare incidenten met automobilisten en de hond in één maand, ben ik er wel klaar mee. Ik voel de behoefte om dit soort zaken vast te gaan leggen. Op onderzoek wat de beste oplossing is. Een dashcam valt al snel af, die zijn niet waterdicht en hebben allemaal 12 volt nodig.


Een action cam lijkt de beste oplossing. Maar wat is daar een gigantische keus in. Een GoPro zou het kunnen worden. Maar ik zie al heel snel dat GoPro inmiddels achter de feiten aanloopt. Fletse kleuren, korte accuduur, helemaal bij koude en veel ruis als het wat donkerder wordt. Ook kunnen de betaalbare modellen geen accu wisselen. GoPro gebruikt ook geen merk objectieven en hoewel ze lang de markt domineerden zijn er nu betere alternatieven.

Er zijn tientallen action cams te koop, al voor een paar tientjes. Maar wat heb je aan een goedkoop apparaat als je verder dan 5 meter geen kenteken meer kan lezen.

Sony heeft de zaken beter voor elkaar. Uiteraard is de Zeiss Tessar lens prima, maar vooral de beeldstabilisatie is helemaal top. Ook de sensor is een zogenaamde backlit versie. Dat betekent dat een Sony in vrijwel donker nog uitstekende beelden geeft waar het bij een GoPro gewoon donker is.

Er zijn natuurlijk heel dure Sony cams te koop die ook in 4K filmen. Maar met 4K heb je niet alleen een dure camera, maar ook dure microSD kaartjes nodig. 4K filmen betekent heel snel ook heel veel Gigabytes aan data. En de stabilisatie werkt niet op 4K. Full HD, dus 1980 x 1020 pixels, is voor mijn doel uitstekend.

De keus valt op een Sony AS200v. De camera is standaard al 'splashproof'. In de levering van CameraNu.nl zit er ook een echt onderwaterhuis bij. Twee kleefvoeten en zelfs een gratis handstatief completeren de levering. In de doos zit als aardigheidje een ruitkrabber. Tja, dat stadium heb ik met een op afstand aan te zetten interieurverwarming al een aantal jaren achter me gelaten.
Prijs voor dit alles is 149 euro incl. verzendkosten.

Bij Amazon.de bestel ik twee 64 Gb Transcend microSD kaartjes voor 23 euro per stuk. Deze kaartjes komen er in de testrapporten steevast als beste uit. Bij Amazon.de heb je boven 29 euro geen verzendkosten.

Nu nog even uitvlooien of ik de camera op de racekap zet of op de neus van de Quest.
Als ik wat beelden heb laat ik ze hier uiteraard zien.

zondag 4 februari 2018

Hanenkam


De laatste maand is er veel wind aan de kust. Mijn Quest is al voorzien van stormstrips van voor tot achter. Het doel is algemeen bekend, de windstroom van de bovenkant van de romp liften zodat deze niet aan de lijzijde van de fiets een vacuüm kan creëren. Er zijn bij harde wind twee krachten die op de body inwerken, de directe winddruk en de druk, eigenlijk een trekkracht, door het vacuüm. Door de laatste te elimineren wordt het rijden in harde wind veiliger. 1,5 tot 2 Bft meer wind kun je zo verdragen.


Het is natuurlijk wel zo dat er een grens is aan de windsterkte waarmee je veilig op weg kan. Hangt ook van je lichaamsgewicht af. Een rijder van 100 kg kan langer veilig de weg op dan een fietser van 65 kg. Ook je route is bepalend. Rijdend bovenop hoge polderdijken kan het vanaf Bft 6 al link worden. Rij je in de luwte onderaan een dijk dan gaat het veel langer goed. Ook vóór of tegenwind is veiliger dan de wind dwars. Tenslotte zijn rukwinden om gebouwen extra gevaarlijk.

Mijn racekappen krijgen meestal ook een stukje stormstrip, altijd in de kleur van de kap. Na een incident met een busje van Pilkes ben ik afgelopen week door een afslaande Volvo bijna frontaal aangereden. Nota bene een kilometer van de plek waar het bus van Pilkes mij aanreed.

Op dezelfde Noordervaart rijdend naderen me twee auto's, een kleine gele Fiat en een donkere Volvo. De Fiat komt me tegemoet vanaf de Noordervaart en slaat linksaf de Provinciale weg op. Het kleine autootje rijdt gewoon een stuk voor de kruising al op de voor mij bedoelde weghelft. Het Fiatje kan voor me linksaf slaan. De Volvo doet precies hetzelfde maar kan mij door de op de linker weghelft rijdende Fiat niet zien.

De bestuurder van de Volvo begint linksaf te slaan en ziet op het laatste moment dat ie een tegenligger heeft, een gele Quest. Hij remt hard en ik zie mezelf al in de vaart belanden. Ik gooi mijn stuur om en wijk naar rechts uit. Met kunst en vliegwerk weet ik de Volvo te ontwijken en met een bonkend hart vervolg ik mijn weg. Weer komt het het goed af, maar hoe lang nog?


Wat kan ik nog meer verbeteren aan mijn Quest dat ik zichtbaarder wordt? Een kleine hanenkam, een stuk stormstrip op mijn racekap in een contrasterende kleur dan maar. Velomobielonderdelen.nl heeft nog een wel een stukje liggen en dat zit er snel op. Alle kleine beetjes helpen denk ik dan maar en ben tevreden met het resultaat.

Nu maar hopen dat onze fietsen meer in het systeem van automobilisten komen. Pas dan wordt er hopelijk voldoende rekening met ons gehouden. 




dinsdag 30 januari 2018

Kettingslijtage


Als ik filmpjes van rijdende velomobielen bekijk zit daar meestal geluid bij. En wat hoor ik dan? Het geratel van het kettingtandwiel. Dat is iets dat mij nogal irriteert. Elk geluid dat vermijdbaar is levert bij mij ergernis op. Daarom wil ik ook geen andere Tesla. De nieuwe hebben allemaal vierwiel aandrijving en dus een elektromotor voor. De enige elektromotor in mijn huidige Tesla zit achterin en is onhoorbaar. De nieuwe elektromotoren vóór maken een licht giltoontje. Dat wordt op snelheid overstemt door windgeruis, maar toch.


Terug naar onze geliefde velomobielen. Zoals gezegd, die maken vaak nogal wat lawaai. Dat geluid sluipt er geleidelijk in en door gewenning valt het de meesten niet eens meer op.

Wat maakt er lawaai in een velomobiel? Uiteraard banden en wind. Dat is door bredere banden en goede schokdemping behoorlijk te beperken. De aandrijving maakt in veel velomobielen nog meer herrie. Dit komt door drie oorzaken. Ten eerste de kettingbuis die standaard om de trekkende ketting zit en je kuiten beschermt tegen kettingsmeer. Ten tweede het kettingtandwiel en ten derde slijtage van de ketting en cassette.

1. Kettingbuis
De kettingbuis zwiept door de wisselende trekkrachten steeds heen en weer en is herriemaker nr. 1.
Vervang deze door een hoeklijn van aluminium of carbon op twee steuntjes, weg lawaai. De hoeklijn is net voor het kettingwiel te zien en loopt door tot vlak achter de grote tandwielen vóór.

2. Kettingtandwiel
Het kettingtandwiel zit bij veel velomobielen gefixeerd op het asje dat aan de onderkant van de tunnel is vastgezet. Dat is niet ideaal, de ketting verplaatst zich tijdens het schakelen op de verschillende tandwielen continue naar links en rechts. Het kettingtandwiel zou die bewegingen moeten kunnen volgen. De deelbare kettingtandwielashouder is de oplossing.
Als het kettingtandwiel mooi in het verlengde van de kettinglijn loopt moet er wel af en toe gecontroleerd worden of de O-ringen nog goed zijn. O-ringen zorgen ervoor dat de schakels, samen met de tanden die tussen de rolletjes lopen, een mooi stille werking hebben. Als het goed is zie je de indruk van de schakels in de O-ringen staan. Op de foto is dit mooi te zien.

3 Slijtage ketting en/of cassette
Als de ketting is versleten gaan de O-ringen na een paar honderd kilometer al kapot. Staal op staal slijt harder dan staal op rubber. Er ontstaat meer weerstand doordat de ketting tijdens het contact met het kettingwiel verschuift over de flanken van de tanden.

Meetinstrument
Tijdens de laatste trip naar de Spezi in Germersheim heb ik een meetgereedschapje voor het meten van de kettingslijtage aangeschaft. Kost een paar euro en is simpel te bedienen.

Haak het metertje met de rechterkant in een schakel. Duw met 0,75 naar beneden de linkerkant tussen een schakel. Als dat je lukt en het hele metertje gaat vlak op de ketting liggen, dan heb je in ieder geval 0,75% rek. Draai het instrumentje om en doe de meting nog een keer met met 1.0 naar beneden.
Zakt de meter opnieuw tot op de ketting, dan is de rek 1% of meer.

Er is sprake van forse slijtage van de ketting als deze 0,75% is uitgerekt. Bij 1% rek is niet alleen de ketting maar ook de cassette aan het eind van zijn latijn. Bij 0,75% rek kun je nog volstaan met alleen het vervangen van de ketting.

Ik heb met deze Quest nu 58.000 km gereden en dus is het weer eens tijd om de slijtage van de ketting te meten. Eerder deed ik de meting met een schuifmaat, ditmaal met het speciale gereedschapje. Zoals op de foto te zien is zakt het metertje niet omlaag tussen de schakels. Een goed teken want dit bewijst dat de ketting nog geen 0,75% rek heeft.

Al met al een prima resultaat, met dank aan goede (Risse) schokdemping die onnodig grote uitslagen van het wiel en de ketting beperkt, het schuifbare kettingtandwiel en om de 4000 tot 5000 km vernieuwen van de O-ringen.








zondag 28 januari 2018

Lekke band, geen probleem of ..... toch wel?


Vanmiddag waait het Bft 6 hier aan de kust. Dat is wel ongeveer de grens waarbij ik me met mijn Quest op de hoge dijken waag. Na een dag niet fietsen, de verjaardag van onze kleinzoon gaat natuurlijk voor, heb ik wel zin in een ritje. Eerst even de banden oppompen, na twee maanden zit er nog 3 bar in de F-Lites en 2,5 bar in de Almotion. Met de nieuwe fluisterstille compressor gaat er 5 resp. 4,2  bar druk in.

Op de dijken gaat het er flink van langs. Ik hoef voor de wind rijdend naar Schermerhorn niet te trappen. De Quest gaat door de harde wind steeds naar 42 km/u. Dan rem ik af naar 35 km/u en in een mum van tijd rijdt de fiets weer boven de 40 km/u. Goddank houden de stormstrips de Quest veilig op de weg. 

Net voorbij de molens in Schermerhorn merk ik dat niet alleen de wind de Quest heen en weer slingert, ik heb een lekke band. Ik ben verwend, mijn laatste lekke band was bijna twee jaar geleden tijdens de ronde om Texel. Geen nood, er ligt een F-lite met binnenband in de fiets en die zit er in enkele minuten om. 


Even oppompen en lekker weer op weg. Maar ... die pomp doet niks anders dan een soort scheten laten, maar pompen ho maar. Het is de bekende plastic Halfords pomp die in 2009 is gekocht. Maar wat nu, ik ben 15 km van huis en zo'n eind lopen op winterschoenen lijkt me geen pretje. Met veel moeite krijg ik er toch nog een klein beetje lucht in, al is het met 0,8 bar wel helemaal op.


Ik stap in de fiets en probeer te rijden. Ik moet wel flink naar rechts sturen, maar 14 tot 15 km/u lukt. Ik heb wel pech dat de dijken allemaal de verkeerde kant op hellen en de wind ook nog eens van rechts inkomt. De F-lite kreunt en zucht, maar blijft wel heel. Na ruim een uur ben ik weer thuis, goddank. Daar zie ik aan de schuine stand van het ventiel dat de binnenband wat verschoven is. 


De dader is een scherp steentje in de nog niet geheel versleten F-lite. Toch zitten er zoveel sneetjes in de band, ik controleer daar eigenlijk nooit op, dat ik hem na 7.000 km afdank. De nieuwe GoCycles zijn met 325 gram iets zwaarder dan de 298 gram wegende F-lites. De GoCycle zie je rechts op de foto.

De Halfords maar eens open geschroefd en meteen valt de gebroken zuiger afdichting eruit. Ik schat in dat er geen onderdelen voor de Halfords leverbaar zullen zijn en kieper deze in de afvalbak. Het alternatief heb ik al jaren op de plank liggen, een heuse 850 gram wegende SKS Air X-press. Even proberen of deze het wel doet. Hij doet het prima maar nu weet ik direct weer waarom ie al die tijd op de plank ligt. De slang is veel te kort om het ventiel te bereiken bij een op zijn zij liggende Quest.


Het wel mooi lange slangetje van de Halfords pomp, inclusief het onovertroffen SKS pompkopje zet ik snel over op de 'nieuwe' SKS pomp.

De moraal van dit verhaal, controleer zo nu en dan je fietspomp die mogelijk al een jaar of langer ongebruikt in je fiets ligt. Hij kan het zomaar niet doen weet ik nu.

dinsdag 23 januari 2018

Indoor wedstrijden Alkmaar


Zondag 21 januari is het een prachtige dag. Volop zon en met 3 graden C. heerlijk fris.
Op deze dag zijn traditioneel de indoor wedstrijden op de wielerbaan in Alkmaar. En ook traditioneel rij ik er even met de Quest naar toe om wat te kletsen en te kijken.

Ik kan mijn standaard route over de Westfriese brug over het Noord-Hollands kanaal niet rijden, er zijn werkzaamheden. Ik trakteer mezelf op een mooie route door het Heiloër bos, een ritje van precies 15 km.

Als ik bij de wielerbaan aankom is het bijna muisstil, ik zal me toch niet vergist hebben. Er staat een gele Strada dus dat zal toch niet. De stilte wordt snel verklaard, er zijn 8 fietsers, Hans van Vugt, mijn persoon en Eric Olgers, de man van de Strada. Het evenement is voor een groot deel een familie Sijbrandij aangelegenheid met Ymte en zonen Pieter en Maarten.

Het is jammer dat het evenement jaar op jaar steeds minder belangstelling trekt. Het is een prachtige baan die helemaal ter beschikking staat van de fietsers. De wedstrijden zijn niet spannend, Ymte rijd met één van zijn zonen in een DF en is makkelijk de snelste.

Na anderhalf uur vertrek ik weer naar De Woude.



maandag 15 januari 2018

Eerste zending GoCycle banden ontvangen


Vredestein liet me afgelopen week weten dat zij van GoCycle toestemming hadden ontvangen om een grote partij banden bestemd voor GoCycle zelf, te mogen herverdelen. Twee en een halve maand eerder dan verwacht zijn de eerste banden al beschikbaar.

Vanmorgen rijdt een grote vrachtauto naar ons eiland om een eerste serie van 250 banden te bezorgen bij Velomobielonderdelen.nl. Die vlieger gaat niet op, vrachtauto's boven 10 ton mogen de pont niet op. Gelukkig rijdt er van dezelfde transporteur een kleinere bus in Noord-Holland rond. Die bus neemt de vracht over en rijdt een uur later voor.  De garage ligt nu aardig vol met nieuwe GoCycle banden.

Dit betekent dat deze week de eerste bestellers van GoCycle banden hun bestelling mogen verwachten. Zijn er fietsers die niet tot eind maart willen wachten, er zijn nog een aantal banden beschikbaar voordat de eerste 250 stuks op zijn. Ik hou de prijs nog even laag, dus als je wilt profiteren van een snelle levering en lage prijs, het kan nog even.

Heb je voor de GoCycle passende Schwalbe SV7 binnenbanden en eventueel een Schwalbe 26" Almotion achterband nodig, bestel die dan mee.

https://www.velomobielonderdelen.nl/product/45936/gocycle-vouwband


dinsdag 9 januari 2018

Moedwillige aanrijding door busje Pilkes

Gisteren heb ik mijn Risse Astro 5 demper na een half jaar weer wat extra lucht gegeven. Ook de beide O-ringen van mijn kettingtandwiel heb ik vervangen. Langzamerhand was de Quest wat luidruchtiger geworden. Ook zie ik dat de demper bij het inveren de carbon kettingafscherming raakt.
Al met al drie minuten werk en ik ga daarna mijn gebruikelijke rondje Schermer fietsen.

De fiets is weer heerlijk stil, alle aandrijvingsgeluiden zijn weg en dat rijdt toch heel wat fijner.
De Schermer polder is elke keer weer mooi om in te rijden. De hoge dijken geven een prachtig uitzicht en het mooie winterlicht geeft kleur aan de hemel boven de donkere polder.


Het rondje voert een heel eind langs de Noordervaart en gaat door de bebouwde kom van Stompetoren. Met de wind in de rug rij ik rond 40 km/u en nader de kruising met de Melkweg, een doodlopende weg naar het kleine industrieterrein van Stompetoren.

Van links, komende van de Melkweg, nadert een lichtgekleurde bus van Pilkes mij. 
De chauffeur rijdt de kruising op en vermeerdert vaart. Ik rij inmiddels op de kruising en zie de bus met grote snelheid op mij af komen. Ik rij met mijn rechterwiel de berm in en voel op dat moment dat ik door de bus geraakt word.

De chauffeur is er kennelijk niet van gediend dat ik doorrij en rijdt me letterlijk van de weg af. De chauffeur blijft enkele tientallen meters uiterst rechts doorrijden en bewijst daarmee dat hij inderdaad het doel heeft mij van de weg te willen rijden.

De plek van de aanrijding behoort tot de bebouwde kom van Stompetoren, is een gelijkwaardige kruising en ik heb daar als fietser dus gewoon voorrang op auto’s. De gele lijn op de Google Street View opname is mijn positie op de weg. De bus komt van links op de verder perfect overzichtelijke kruising en rijdt in mijn richting mee richting Alkmaar.


De bus rijdt door richting Alkmaar en ik raak hem uit het oog. Thuis zie ik dat de bus mij inderdaad licht heeft geraakt. Lichte krassen en vegen zitten op de verder schone Quest.


Ik schrijf een email aan Pilkes Infra, zij blijken aan de Melkweg in Stompetoren gevestigd te zijn, en doe mijn verhaal uit de doeken. De directie reageert al vanmorgen met enkele vragen die ik beantwoord.

Dit is de tweede keer dat ik door een bewuste actie van een automobilist ernstig in gevaar ben gebracht. De eerste keer was op De Mient in Castricum waar ik gemeen werd gesneden. Toen ben ik naar de Politie gegaan om aangifte te doen wegens poging tot doodslag.

Precies dat is me gisteren weer overkomen. Ik heb de Directie van Pilkes voorgesteld dat de chauffeur ernstig wordt onderhouden en mij, in het bijzijn van een directeur, zijn excuses zal maken. Gebeurt dat niet snel en op een fatsoenlijke manier dan zal ik alsnog aangifte doen bij de Politie.





donderdag 28 december 2017

Carbon Quest Jan Geel


Jan Geel uit Oostwoud rijdt al vele jaren met een glasvezel Quest. De jaren gaan tellen en dan is het een voordeel als een lichtere en stijvere Quest het makkelijker maakt om een hoge snelheid te bereiken en aan te houden. Een carbon Quest moet dat gaan doen. Jan is een onwaarschijnlijk handige techneut, wat zijn ogen zien kunnen zijn handen maken.
Het ligt dan ook niet voor de hand dat het een nieuw exemplaar wordt. Dat hoeft ook niet, er crasht zo nu en dan weleens een Quest en met zo'n fiets gaat Jan aan de gang.


Het resultaat mag er zijn. Jan combineert de voordelen van nieuwe ontwikkelingen zoals de deuk in de motorkap voor een beter zicht dichtbij, een flinke ventilatiekoker in de neus en hoger aangebrachte verlichting met talloze eigen ideeën over stroomlijn en optimale krachtoverbrenging in de aandrijving.


De vraag of de nieuwe Quest sneller is dan de oude, moet Jan nog ontkennend beantwoorden. We filosoferen wat en ik denk dat ik weet waar het aan ligt. Die nieuwe verlichting is wel heel mooi, maar het zijn wel luchthappers die de verkeerde kant op staan. De lampbehuizingen staan wel mooi hoog voorop maar daar verstoren ze de luchtstroom ernstig. Een eenmaal verstoorde luchtstroom heeft een negatief effect over de hele lengte van de fiets. Mijn inschatting is dat als Jan de lampen weer in romp integreert, hij het snelheidsprobleem heeft opgelost.


Er zitten talloze aanpassingen op Jans' fiets, niet alleen bij deze maar ook op alle eerdere fietsen. Zelfs in de tijd dat Jan nog met een Alleweder reed had hij daar al spectaculaire verbeteringen in aangebracht. In die tijd, we praten nu over meer dan 15 jaar geleden, kwam ik Jan, rijdend in mijn Mango, voor het eerst tegen op de dijk van het IJsselmeer bij Medemblik. Ik had behoorlijk wat moeite om die Alleweder, Jan reed daar al tussen 35 en 40 km/u mee, bij te houden.


Opvallend zijn de spiegelbehuizingen met ingebouwde knipperlichten. Ook de tunnel achter het hoofd is opnieuw vorm gegeven en voorzien van verlichting en afvoer van warme vochtige lucht aan de achterzijde. Piet Kunis maakt me erop attent dat de reclameteksten op de Quest van Jan er volledig met de hand op zijn geschilderd. Geen stickers, maar geheel en al uit de vrije hand. 
Al met al een bijzondere fiets van een bijzondere man.


donderdag 14 december 2017

Test Primo Comet 406 (voor o.m. DF)



Mick Leemans belt me met de vraag of hij Primo Comet banden mag komen laten pendelen. De banden heeft ie gekocht van M5 voor rond 30 euro per stuk. Natuurlijk gaan we dat doen. Nou is de Primo Comet al een oudgediende en ik blijk er zelfs nog een aantal te hebben liggen.

Mick komt voorrijden met zijn DF en we beginnen met het omleggen van de banden om 19 mm velgen met Schwalbe SV6a binnenbanden. De banden heeft Mick 90 km gebruikt en zijn dus licht ingereden. De band is 32,7 mm breed op 6.0 bar en steekt 31,4 mm boven de velg uit. In principe een goede band voor de DF.


Ik begin met 6.0 bar. Oops, dat valt niet mee als de pendel al na 42,9 seconden stil staat. Op 5.0 bar is het met 42,4 seconden maar een halve seconde langzamer. Op 4.0 bar staat de pendel al stil op 39,5 seconden. De optimale druk is dus 5.0 bar.

De band is dus niet snel. Wel is duidelijk, ook in het verleden, dat de band door zijn kevlar wapening een goede band in de winter kan zijn. De Kojak is wel wat sneller bij warm weer, maar loopt bij 0 graden C. al 25% trager. De Kojak is ook wat lekgevoeliger.

De conclusie is dat de Primo Comet een solide band is met een goede lekbestendigheid. Wel is het een hekkensluiter waar het op snelheid aankomt.


donderdag 23 november 2017

F-lite weg - GoCycle terug


De F-lite is niet meer leverbaar. Flevobike wil de forse investering in een minimum aantal van 1000 banden niet meer doen. En dan blijft het stil.

Zou de Greenspeed Scorcher een goed alternatief zijn? Naar nu blijkt niet. De Scorcher is wel iets sneller in de zomer, maar niet in de winter. De Scorcher blijkt binnen 2000 km versleten en is daarnaast met 60 euro per stuk heel duur. Na publicatie van dit bericht krijg ik een melding van een velomobielrijder die er 7.000 km mee heeft afgelegd. Betekent dat de beide velomobielrijders die mij de veel lagere kilometrage meldden mogelijk iets aan hun sporing moeten doen.

Ik zoek contact met Richard Thorpe van Karbon Kinetics. Richard Thorpe is decennialang de ontwerper geweest van MacLaren raceauto's. Thorpe is de ontwerper van de verfijnde elektrische fiets GoCycle. Tijdens het ontwerpen van de GoCycle is samen met Vredestein de GoCycle band ontworpen. Deze band blijkt fantastisch onder onze velomobielen te functioneren.
Flevobike heeft de GoCycle band ruim 6 jaar onder eigen label als F-lite gevoerd.


Omdat zowel Richard Thorpe, Vredestein en ik het heel belangrijk vinden dat de band voor onze velomobielen behouden blijft, heeft Thorpe aan Velomobielonderdelen.nl een licentie verstrekt om de originele GoCycle band bij Vredestein te mogen laten maken. De specificaties zijn 100% gelijk aan die van de F-lite.

Dit is fantastisch nieuws. Want de voordelen zijn onmiskenbaar:
-Super comfortabel rijgedrag
-Beste anti-slip eigenschappen van alle bekende banden (alleen spijkerbanden doen het nog iets beter)
-Zeer snel al bij 4 bar
-Laagste rolweerstand van alle banden in de winter
-Zeer slijtvast, 10.000 km is geen uitzondering
-Goede lekbestendigheid door Kevlar wapening
-Zeer makkelijk en razendsnel te monteren en demonteren zonder gereedschap
-Centreert uitstekend zonder gedoe.

Echter... de investering in het minimum aantal banden kost vele duizenden euro's. Eerlijk gezegd, voor een klein bedrijfje als Velomobielonderdelen.nl een enorme opgave.

Daarom vraag ik jullie mij daarbij te helpen door nu zoveel mogelijk banden te bestellen. Als beloning zal ik tot eind 2017 de prijs van de GoCycle verlagen van € 33,90 naar € 29,90 incl. btw.
Je hoeft geen zorgen te hebben dat de banden niet komen als er te weinig direct worden besteld. De banden zijn sowieso besteld en komen gegarandeerd.
De banden worden in de komende maanden geproduceerd en zijn rond eind maart komend jaar beschikbaar.


woensdag 22 november 2017

F-lites slippen minder dan profielbanden


Op de blog 'VoorheenQuest284' beschrijft René Voorberg een slip met zijn Quest. Hij ging er in zijn oorspronkelijke bericht vanuit dat slicks, in dit geval de F-lite, eerder zouden slippen dan banden met profiel.

Nou ben ik de laatste om te zeggen dat een F-lite niet kan slippen. Maar ... ik heb in februari 2013  de slipgevoeligheid van een aantal banden, waaronder de F-lite, gemeten. Ik heb dit zowel statisch als dynamisch getest. Je kunt de test nalezen op: http://wimschermer.blogspot.nl/2013/02/ijzel-en-sneeuw-bandentest-continental.html
Zou je nog meer blogposts willen lezen over fietsbanden bij koude, kijk dan eens hier: http://wimschermer.blogspot.nl/search/label/bandentest%20vrieskou

Uit die test bleek dat de F-lite, op de spijkerband Schwalbe Marathon Spike, het minst slipgevoelig van alle geteste banden is. De F-lite verslaat ook alle 26" banden, zelfs een echte winterband als de Continental Winter Contact slipt op ijs nog eerder dan een F-lite. Een veelgebruikte band in de winter is de Marathon. Deze band blijkt juist 2x zo slipgevoelig te zijn als de F-lite.

René overwoog aanvankelijk voor de winter een profielband als de Shredda te gaan gebruiken. Dat is precies het verkeerde advies en vergroot het gevaar op slippen met een factor 2. Na alle berichtgeving over slippen en slicks gaat ie toch Sinterklaas lief aankijken om ... een aantal F-lite/GoCycle banden in zijn schoen te vinden.

Waarom is een slick als de F-lite nou zou goed op gladde wegen? Daar zijn een aantal redenen voor.
Brede banden zonder profiel hebben een maximaal oppervlak rubber op de weg. Niet voor niks zitten er enorm brede banden onder Formule 1 wagens.
Profiel is bij hoge snelheden nodig om veel regenwater te kunnen afvoeren om aquaplaning te voorkomen. Bij de lage snelheden die wij rijden komt aquaplaning helemaal niet voor. Profiel op fietsbanden is grote onzin. Profiel doet een fietsband eerder slippen en maakt vrijwel altijd lawaai.

Brede banden zorgen voor een rond indrukkingsvlak op de weg waardoor slippen in zowel langsrichting als dwarsrichting effectief wordt voorkomen.
Brede en lichte banden als de F-lite vervormen makkelijk bij koude omstandigheden. Een band die makkelijk vervormt blijft het langst wegcontact houden. Een extra bonus is dat de F-lite in de winter de enige band is met maar 3% meer rolweerstand.

Schwalbe banden met profiel worden bij koude veel stugger. Naast tot 25% snelheidsverlies hebben ze ook door het profiel minder wegcontact en die twee samen vormen een groot risico op slippen.

Een F-lite kan in de winter qua slipweerstand nog 20% beter presteren als de druk wordt gereduceerd tot rond 3,5 bar.

Al met al is duidelijk dat de slip van René niet te wijten is aan de F-lite maar aan te hard rijden en te hard (blokkerend) remmen bij gladde omstandigheden.

In een volgende post zal ik wat schrijven over veilig en comfortabel rijden in de winter.


maandag 23 oktober 2017

Opening InterCityBike en Alligt in Dronten


Zondagochtend 22 oktober rijden Piet Kunis en ik met de Tesla naar Dronten om de officiële opening van zowel InterCityBike als Alligt bij te wonen. Het velomobiel smaldeel uit Noord-Holland, Jan Geel, Cees Roozendaal, Matthijs Leegwater en George Krug is zaterdagnamiddag al gearriveerd. Uiteraard met de velomobiel.


Er is overduidelijk voldoende ruimte in de grote hal aan de Koperweg nr. 3 in Dronten. Je moet zelfs zoeken naar de nieuwe werkplaats van Leo Visscher van Alligt. Er is meteen koffie en heerlijke vlaaien. Het wordt een prettig weerzien met vele bekenden in de velomobielwereld.


In de werkplaats wordt hard gewerkt om fietsen klaar te maken voor de even later plaatsvindende LEL, de wedstrijd Lelystad - Enkhuizen - Lelystad. Ook Ymte zet nog even een paar andere wielen op zijn groene DF XL.


Op de eerste verdieping is een velomobielmuseum ingericht. Behalve de Alleweder, de stamvader van alle velomobielen, staat er onder meer ook de bijzondere Leitra van de Deense ontwerper Carl Rasmussen. Uiteraard staan er ook een Quest, een 3x26 Quest, een Versatile/Orca en een Limit. De collectie zal in de komende jaren zeker worden uitgebreid, ruimte zat.


In 1994 schreef Rasmussen de offertes nog geheel met de hand. Bijzonder is dat Rasmussen, een dikke tachtiger, nog steeds bezig is met het bouwen van nieuwe Leitra's.


Een andere bijzondere fiets/elektromobiel is de Sinclair. Hoewel er 100 per uur konden worden geproduceerd is het nooit een succes geworden. Een kwestie van geen vlees en geen vis. Geen goede fiets maar ook geen goed elektrisch voertuig.


In het grote centrale deel van de loods is de ontvangst en de winkel van Alligt gehuisvest. Dat zal in de winter wel fris zijn. Kleinere ruimten rondom de hal zijn uiteraard wel te verwarmen.



Een panoramafoto van de hele hal vanaf de eerste verdieping.


Johan Vrielink, de aartsvader van de velomobiel, houdt een verhaal over het ontstaan van de velomobiel en dan met name de Alleweder. Zelfs Fokker was er in geïnteresseerd en heeft in 6 jaar ruim 500 bouwpakketten voor Flevobike geproduceerd. Theo van Andel, waar hebben we die naam eerder gehoord, bouwde in die tijd complete Alleweders af. In die tijd werkte ook Allert Jacobs en Ymte bij Flevobike.



Wil je zelf knutselen dat moet het wel heel raar lopen als je de onderdelen niet bij Alligt kunt kopen.


Johan Vrielink in gesprek met Jan Geel en Piet Kunis. Bastiaan Welmers en Matthijs Leegwater kijken naar een Alleweder.


Als wij rond een uur of half één zijn uitgekeken en gepraat rijden we weer naar de dijk Lelystad - Enkhuizen. Daar zijn de voorbereidingen gaande voor de wedstrijd naar Enkhuizen en terug. Het Noord-Hollandse smaldeel komt net op de startlocatie aan en zal direct doorrijden naar een wegversmalling op het fietspad halverwege. Rijkswaterstaat heeft de doorgang voor fietsers al versmald tot de breedte van een velomobiel en dat moet tijdelijk even worden vergroot.

Het is 12 graden C. en het waait Bft 4 tot 5, gewoon geen prettig weer. Piet is er niet op gekleed en krijgt het koud. Snel in de warme Tesla waar we op de autopilot comfortabel via Hoorn naar huis zoeven.