dinsdag 30 juni 2015

200 km voor een nieuw wiel en Shredda draadbanden


Zaterdagnacht om half vier schrikken we wakker door een enorme knal. Ik vlieg mijn bed uit en kijk naar buiten. Niks te zien.
Zondagmorgen merkt mijn vrouw droogjes op of het misschien niet weer een band van de Quest is die geëxplodeerd is. Ik heb er maar 4 bar in gepompt en zou dat geen probleem moeten zijn. Nou, wel dus. Onder alle drie wielen ligt een dikke laag zand en stof. De Quest heeft kennelijk een flinke aframmeling gehad. De hieldraad van de vrijwel nieuwe Super Moto is gebroken en de Michelin Protek Max is aan flarden gereten. Het wieldoekje aan de derailleurkant is met de hoepel ook aan stukken. De omgeving van de wielkast was door Jan al eens gerepareerd en er lijkt geen verdere schade. Als ik probeer een Vredestein Black Panther te monteren knalt de band er weer af. Dit kan zo niet verder.

Ik zoek de al bijna versleten en ook al eens van de velg gesprongen oude Super Moto op en leg die om de slingerende velg. Met maar 3 bar hoop ik dat deze er even op blijft liggen. Als ik zondagavond een trainingsritje maak gaat dat met een gemiddelde van 49,6 km/u, een record :). De band is heel gebleven. Toch maar eens een nieuw wiel laten plaatsen.


Vandaag heeft Theo van Velomobiel.nl tijd om mijn Quest te repareren. Jan heeft het dakframe in Enkhuizen om de dwarsverbindingen van stroomlijnprofielen te voorzien en het frame zwart te spuiten. Het rek ophalen, de fiets opladen, naar Dronten rijden en het rek weer terugbrengen kost veel tijd. Dan kan ik net zo goed naar Dronten fietsen.

Om 7.00 uur vanmorgen zit in de fiets en rij, voor de eerste keer dit jaar, zonder racekap naar Dronten. Ik neem me voor om te genieten van het fietsen en de omgeving. Dat lukt prima en met gemiddeld precies 35 km/u kom ik heen en weer. Hartslag gemiddeld 104 bpm, geen uitsloverig gedoe dus.

Theo stelt snel vast dat het oude wiel de kwalificatie schroot verdient. Het wiel slingert en de enkelvoudige velg blijkt ook iets uit elkaar gedrukt te zijn. 'Of ik hem nog mee wil nemen?'. 'Nou nee hoor Theo'. De E2 lagers zijn na 40.000 km nog in perfecte conditie. Als het nieuwe Gingko holkamer wiel is gemonteerd is Theo niet helemaal tevreden. Er zit een langzaam verlopende slinger in. Eruit dus maar weer en op de richtbok wordt de velg perfect rond gemaakt. De oude Super Moto is niet helemaal rond, maar daar kan Theo natuurlijk niks meer aan veranderen.

Nou de fiets toch bij Velomobiel.nl is kijkt Theo de andere draaiende delen na. De remtrommels en remschoenen zien er prima uit. Zelfs de ketting blijkt na 40.000 km nog geen meetbare slijtage te hebben. Ook de cassette en derailleur zien er als nieuw uit. Theo spuit wat teflonvet in de rechter shifter, die draaide in de winter wat moeilijk. Verder staat de Quest er na 40.000 km heel goed bij. Waarschijnlijk het gevolg van veel fietsen met mooi weer en stallen in een verwarmde garage.

Als de fiets klaar is vraagt Theo of ik Schwalbe Shredda draadbanden wil testen. Deze banden in 40 en 50 mm hebben met 60 TPI een eenvoudiger karkas. Ze zijn met 17,50 en 20 Euro de helft goedkoper dan de geavanceerder Shredda vouwbanden. Als de temperatuur weer rond 20 graden C is zal ik deze banden pendelen.


Als toetje een tweetal aardige foto's die ik gisteravond vanuit onze tuin maakte, een mooie zonsondergang en een foto van de maan. Beide opnamen zijn gemaakt met de Panasonic FZ1000. Deze camera heeft een Leica lens van 25 - 400 mm. De beide foto's zijn met 25 resp. 400 mm gemaakt.



maandag 22 juni 2015

CycleVision 2015, VeloTilt en 1-uursrace


Als de voorbereidingen voor CycleVision zijn getroffen realiseer ik me dat de afstanden van het wedstrijdterrein en de andere onderdelen van het evenement tamelijk groot zijn. Op de plaats waar bij iedere auto de motor ligt, past de Giant Halfway vouwfiets. Het blijft een bijzonder gezicht.


Zaterdagmorgen arriveer ik al om half tien in Venray. Daar schuift het grote rolhek snel terzijde en kan ik met de Quest op het dak doorrijden naar de wedstrijdbaan. Ik ga de uursrace rijden met de Quest. Over het waarom verder meer. De Noord-Hollandse delegatie bestaande uit Cees, Matthijs, George, Jan en Arnold komt gelijk met mij aan. Ze hebben voor hun fietsen min of meer een vaste plek aan de rand van de wedstrijdbaan. Daar staan ze in goed gezelschap naast de LeMans van CyclesJV.

Om 11.00 staat mijn eerste lezing over de VeloTilt gepland. De organisatie meldt me dat dit afgelopen  week is vervroegd naar 10.30 uur. Oops, dat gaat mis flitst het door mijn hoofd. Ik heb die wijziging niet doorgekregen en dus zullen de bezoekers er niet om half elf zijn. Dat blijkt inderdaad te kloppen, om half elf zijn er nog maar vier belangstellenden. In goed overleg met Johan die de lezing over ROAM gaat doen, wachten we tot 11.00 en zie daar, de zaal loopt vol.

De lezing verloopt prima en Johan kan prima op mijn verhaal aansluiten.


Om twee uur starten de bikkels voor de drie-uurs race. Theo van Soest fungeert met zijn  Quest als pace car en na twee rustige rondjes gaat het los. Verschillende snelle rijders hebben inmiddels een DF aangeschaft en sinds kort heeft Daniel Fenn daarvoor een 'broek' gemaakt. Dit zijn twee heel grote stroomlijnkappen die de snelheid inderdaad flink verhogen. Alleen Theo van Andel weet zich met zijn Quest voorin het veld te handhaven.


Daniel Fenn rijdt gemiddeld bijna 59 km/u en wordt de winnaar van deze wedstrijd. Theo van Andel wordt derde. Een opvallende prestatie wordt geleverd door Harry Lieben. Met zijn Mango rijdt hij drie uur lang gemiddeld 49,4 km/u. Hij wordt daarmee vijfde in een veld van totaal 40 rijders.



De VeloTilt staat bovenaan naast de baan en krijgt veel belangstelling. Ook de toertop is nu voor het eerst te zien. Jan Geel is onvermoeibaar bezig met het geven van uitleg over de VeloTilt.


Jan Reus heeft naast de VeloTilt ook de ongestroomlijnde VeloTilt mee. Liefhebbers die dit willen mogen er een stukje mee rijden. Daar wordt massaal gebruik van gemaakt. De meeste rijders komen blij verrast terug. De eerste tientallen meters gelocked rijden en dan deblokkeren is natuurlijk spannend. De meesten lukt dat in één keer, een enkeling gaat de eerste keer onderuit.



Zondagmorgen om 10.00 is de uursrace. Cees Roozendaal voorziet zijn Quest van enkele geheime wapens. Hoewel Cees had aangekondigd dat ie 'ome Wim wel zal opduwen' laat een blik op de uitslag, Ome Wim heeft Cees 5x opgeduwd, iets anders zien :) 


Jan Reus en Jan Geel plakken de wielstroomlijnkappen onder mijn Quest. Twee dagen voor vertrek naar Venray zie en voel ik dat er een steeds hinderlijker onrondheid in mijn achterband optreedt. Het lukt me niet om de Super Moto rond te laten lopen. Hoewel de Super Moto na 3 jaar en 25.000 km nog niet versleten is, kieper ik hem toch maar in het vuilnisvat. Een nieuwe Super Moto maakt het helaas niet beter. Pas heel laat zie ik dat het niet aan de banden ligt maar aan het slingeren van het wiel. Dat ik dat zo laat zie heeft alles te maken met het kijken met maar één oog. Ik probeer het met spannen en ontspannen van de goede spaken te verhelpen. Helaas willen na drie jaar de nippels niet meer draaien en moet ik er maar mee leven.


Op bovenstaande foto van Robert-Jan Bakker lap ik Cees en toeter en passant maar even. Peter - ovaal - de Rond doet voor het eerst sinds jaren weer een keer mee. Hij rijdt net 1 km/u harder en zet mij op ruim een ronde. Zou dat komen omdat ie ovaal rijdt? Misschien ook wel omdat ie 15 jaar jonger is en veel meer kilometers maakt. En het kan ook nog liggen aan het feit dat Peter een vrijwel nieuwe en dus stijvere Quest heeft. Hoe dan ook, hij was sneller.



De baan in Venray is een dragrace baan. Het wegdek is ruw en op veel plaatsen matig gerepareerd. De rechte stukken zijn altijd schuin en de helling in de bocht verandert niet. Je hebt steeds het gevoel uit de bocht te vliegen. Ga je er met 53 km/u in en je blijft even hard trappen, dan kom je er met 51 km/u uit. Die verloren snelheid moet je op de rechte stukken weer erbij zien te knokken. Gemiddeld is de baan 7 tot 9 km per uur langzamer dan bijv. de RDW baan in Lelystad.

Na de race zie ik waar de onheilspellende geluiden tijdens de race bij het achterwiel vandaan komen. De onderkant van de Quest is zwart van het rubber slijpsel. Rijden met een slingerend achterwiel in een aanlopende wielstroomlijnkap is niet bevorderlijk voor de snelheid, maar ook niet voor de nieuwe Super Moto. Dat wordt een retourtje Dronten voor een nieuw achterwiel.



Op bovenstaande foto zien jullie mijn Tesla Model S als pace car voor de rijders van de afvalrace. Ik hou op dat moment mijn tweede lezing op zondag en kan de auto niet besturen. Hans van Vugt is de eerste die mijn auto voor dit doel mag rijden en vermaakt zich er prima mee. Zelf maak ik een aantal rondjes op hoge snelheid als de fietsers er nog niet zijn. Op het korte rechte stuk haal ik makkelijk 140 km/u en ga met 110 km/u de kletsnatte bocht in. Op een witte streep breekt de Tesla uit maar de tractiecontrole grijpt onmiddellijk in en voorkomt dat de bolide tegen de betonnen borstwering crasht.
Al met al heel leuk, ook voor de toeschouwers die komen aansnellen om dit onaangekondigde spektakel te filmen en te fotograferen.
George Krug heeft een paar beelden met zijn GSM vastgelegd.





Tijdens de afvalrace breekt een enorm noodweer uit. Het regent onwaarschijnlijk hard en de regen stroomt in golven langs de achterkant van de baan naar beneden.




De organisatie heeft dit jaar een veel groter evenement bedacht. Allerlei andere fietssporten komen aan bod. Er zijn uiterst behendige bikepolo rijders, steppers en spinners. Ook ludieke zaken als een show met historische fietsen waaronder de hoge Bi zijn te zien.
Een probleem blijft dat er een grote afstand is tussen de racebaan en de andere activiteiten. Ik vraag me af waarom alles niet wordt geconcentreerd op de binnenbaan en rond de buitenbaan. Er is nu een loopbrug waardoor dit wel kan. De organisatie heeft zijn uiterste best gedaan en alles liep gesmeerd.
Toch kan ik me niet aan het gevoel onttrekken dat het steeds meer een onderonsje wordt van een steeds geringer aantal deelnemers en minder interesse van handelaren. Deden er in 2007 in Sloten nog 130 deelnemers mee aan de uursrace, nu kwamen er maar 26 deelnemers aan de start.


Alle overall winnaars, zonder uitzondering bekende gezichten, op het podium. 


Daniel Fenn, de ontwerper van DF rijdt ook een stuk op de naakte VeloTilt. Het komt enthousiast, met beide handen los van het stuur en mooie bochten makend terug.



Bovenstaande foto's zijn niet gemaakt in Venray maar op de baan van de RDW in Lelystad een week eerder. Samen met het Human Power Team van de TU Delft en team Elan hebben we enkele uren de baan gehuurd om te testen. Daar bleek dat de snelheden die we hoopten te halen niet gehaald werden.
David haalde 54 km/u, maar met meer vermogen dat vooraf berekend. Tijdens de laatste rit ging de besturing zwaarder dan normaal. Na onderzoek bleek het aluminium halfrond onderaan de voorvork verbogen te zijn. Dat moet van staal of carbon worden en vereist flink wat sleutelwerk.
Maar eerst gaan we uitzoeken waar de lagere snelheid door wordt veroorzaakt. Dit kan liggen aan de rolweerstand, aan wrijvingsweerstand door de variabele spoorbreedte, aan luchtweerstand of aan weerstand in de aandrijving. Dat gaan we in de komende periode uitvlooien.
Met de nu niet goed sturende VeloTilt wil ik liever niet tussen andere deelnemers in de problemen komen. Niet voor mezelf maar zeker niet voor anderen.


De VeloTilts rijden nu met een Rohloff naaf. Voor toeren een prima naaf, voor wedstrijden op snelheid zijn de stappen tussen de versnellingen veel te groot. Piet Kunis en Bram Smit bedenken een variatie op de derailleur. Een standaard cassette wordt door een hevel over een van kogels voorziene spibaan heen en weer geschoven. De ketting schakelt wonderwel goed zonder extra voorzieningen. Het geheel loopt fantastisch licht. Het verschil met een Rohloff naaf is heel groot. Onderstaand een filmpje van de werking van de VeloTilt derailleur.


zaterdag 13 juni 2015

Super Mango nu super


Piet Kunis, lid van ons VeloTilt team, heeft zijn Super Mango nu klaar. Zijn laatste grote wensen, een vaste maar toch afneembare racekap en ook cabrio kunnen rijden zijn nu verwezenlijkt.
Op bovenstaande foto is te zien dat de racekap vast lijkt te zitten op de beweegbare top. Dit is gedaan met 3M Dual Lock klittenband. Zit heel vast maar de racekap kan ook in één beweging worden losgeklikt om helemaal open te rijden. Het grote voordeel is dat de kap niet meer weg kan waaien en niet klappert of trilt. De instap blijft even gemakkelijk.


Uiterlijk is er aan de Mango van Piet nauwelijks iets te zien. Natuurlijk wel de unieke, snelle en vooral ook mooie staart, maar die was er al even. Jan Reus van Velomobielonderdelen.nl heeft een reeks ernstige omvalkrassen onzichtbaar gespoten. De fiets ziet er weer uit als nieuw.


Binnenin is er natuurlijk nogal wat veranderd. De top is scharnierend gemaakt op twee heel lichte maar toch solide kantelende steunen. De verstijving van de romp is door een carbon buis overgenomen die van rand tot rand loopt.


Een heel slim idee is het bovenste deel van de racekap afneembaar te maken. Het afneembare deel snapt aan de voorkant scharnierend in twee korte buisjes. De losse bovenkant kan in de Mango achterin mee genomen worden. De wind en zon in het gezicht en toch binnen een minuut beschermd tegen regen en kou.


Het vizier kan er natuurlijk ook nog af maar dat is ook makkelijk omhoog te zetten om te genieten van de volle rijwind in je gezicht.



Het losse bovendeel van de kap met het insnapscharnier.


Als laatste heeft Piet een flink ventilatiegat in de neus gemaakt. Zoals bekend heeft dit aerodynamisch nauwelijks nadeel. Wil je geen koude lucht via de neus naar binnen krijgen, Piet heeft het gat voorzien van een op afstand bedienbaar klepje. Slim hé! 

Alles overziend een behoorlijk omvangrijk maar buitengewoon geslaagd project. Wel vraag ik me af of dit soort innovaties niet uit de koker van de fabrikanten had moeten komen. 

Foto's: Piet Kunis

woensdag 10 juni 2015

CycleVision 2015, zelf rijden met VeloTilt?


Het weekend van 20 en 21 juni, volgende week dus, komt rap naderbij. Dan wordt het traditionele CycleVision evenement gehouden. Deze versie zal grootschaliger en veel diverser zijn dan vorige evenementen. 
Het programma is zeer uitgebreid met races, spinningmarathon, Striderbikes, fietstoertocht, MTB tocht, probeercircuit, lezingen, verkoopstands,  en nog veel meer. Het programma kun je hier vinden:
http://www.cyclevision.nl/content/programma-en-openingstijden
De algemene site http://www.cyclevision.nl is heel informatief en zeer de moeite waard.
Wil je met de wedstrijden meedoen schrijf dan snel in want dit kan tot 13 juni.

De VeloTilt komt uiteraard weer mee naar CycleVision. In principe ga ik de uursrace op zondag meerijden. Op dit moment wordt de laatste hand gelegd aan de toertop. Ook deze komt mee naar Venray.



We nemen ook de ongestroomlijnde VeloTilt mee naar Venray. Op deze fiets worden alle ontwikkelingen eerst getest. Daarna worden de onderdelen gedupliceerd en in de gestroomlijnde versie ingebouwd. De ongestroomlijnde VeloTilt nemen we mee voor die fietsers die weleens met een VeloTilt willen rijden. De fiets zal het hele weekend beschikbaar zijn voor proefritten op het probeercircuit.


Dit jaar hou ik zowel op zaterdag als op zondag weer een lezing over de VeloTilt. Uiteraard is de fiets tijdens de lezing te zien. Mijn lezingen zijn te volgen:

Zaterdag 11.00 - 12.00 uur Velozinezaal
Zondag   13.00 - 14.00 Wielercafé (grote zaal boven)

dinsdag 26 mei 2015

Verstijvingspootje


Een eerste serie verstijvingspootjes is klaar. Jan maakt ze in een deelbare mal waarin een fietsband wordt gebruikt om de 3 lagen koolstof van 200 gram van binnenuit aan te drukken. Zoals op de foto te zien is wordt het voetje gemaakt van twee lagen koolstof met daartussen schuim. Dit maakt het geheel onvoorstelbaar stijf. Jan heeft het eerste pootje nu in zijn Quest gemonteerd. Hij is bijzonder enthousiast en hij zegt dat het nu 'een heel andere fiets' is. Zet je in de oudere fietsen van Velomobiel.nl aan dan voelt dat wat zompig aan. Volgens Jan is de Quest nu veel 'harder' geworden.
Piet Kunis heeft een eerste prototype verstijvingspootje in zijn Mango. Piet heeft nog maar enkele ritten met zijn Mango heeft gemaakt, hij is SuperMango aan het afbouwen. Zijn eerste indrukken zijn dat de aandrijving lekker stijf is en op gang komen makkelijker verloopt.

Vanmiddag rij ik met de Quest op het dak van de Tesla naar Enkhuizen. Jan zal vanmiddag een pootje in mijn fiets monteren. In mijn licht gebouwde Quest moeten eerst twee matjes carbon worden aangebracht. Na mijn ongecontroleerde rit vanaf de besneeuwde dijk in de Schermer is de fiets hard op zijn neus tot stilstand gekomen. Dat leverde nogal wat gekraak in het vooronder op. Dat moet nu eerst verholpen worden voordat het pootje kan worden geplaatst.

Morgenavond, de epoxy moet bij voorkeur 24 uur uitharden, kan ik de fiets weer voor mijn regelmatige trainingsritten gebruiken.



vrijdag 8 mei 2015

3AX pedalen nu op Kickstarter

In het voorjaar van 2012 besteedde ik aandacht aan een nieuwe ontwikkeling op pedaalgebied, het 3AX pedaal. Klik op http://wimschermer.blogspot.nl/search?q=3ax om deze berichten te vinden. Na heel veel onderzoek en talloze proefmodellen is het 3AX pedaal nu zover dat het op de markt kan worden gebracht.

Stefan van Eijk, de bedenker van het pedaal, heeft mij in een vroeg stadium benaderd voor informatie en om eens goed naar de Bebop pedalen te kijken. De eerste ronde 3AX proefmodellen leken sprekend op een groter Bebop pedaal. Inmiddels zijn ze gebaseerd op het LOOK pedaal.

3AX heeft enkele dagen geleden de pedalen gelanceerd op Kickstarter.com. De campagne is te vinden op: https://www.kickstarter.com/projects/918995238/3ax-clipless-bike-pedals 
De doelstelling is om in 30 dagen 50.000 dollar bijeen te krijgen. Het succes is nu al bijzonder groot, na 3 dagen staat de teller al bijna op 25.000 dollar.


Even een terugblik. Het 3AX pedaal is het enige pedaal waarbij de voet tijdens de pedaalslag enkele graden naar links en rechts kan kantelen. Hiermee wordt bereikt dat voeten en knieën nauwkeurig een natuurlijke stand aannemen op het pedaal. Hiermee verloopt de krachtoverbrenging op het pedaal effectiever met een iets hoger rendement dan met normale pedalen.

Op donderdag 30 mei was in het Pillek in Amsterdam een kick-off meeting. Daar zag ik het compleet nieuwe pedaal voor het eerst. Een prachtig pedaal dat nu heel verfijnd doet wat Stefan vanaf het begin voor ogen had.

De 3AX pedalen zijn voor 299 US dollar geen koopje, dat kan ook niet als je ziet hoe ze gemaakt zijn. Op Kickstarter zijn ze nu te bestellen voor 199 US dollar.

Heb je tijdens het fietsen last van je voeten of je knieën en helpen zelfs de Bebop pedalen je niet, dan zijn 3AX pedalen mogelijk een oplossing voor je.

woensdag 6 mei 2015

VeloTilt toertop krijgt goede vorm


De VelotTilt is met de standaard (race)kap een plaatje om te zien. Het is geen geheim dat er door enkele Amerikaanse ligfietsdealers al een aantal VeloTilts zijn besteld. Hoewel productie en prijs nog niet bekend zijn is het commentaar over de prijs van met name de Amerikanen: 'Does not matter'. Maar eerst moeten er een flink aantal testkilometers worden gemaakt, het liefst op de openbare weg. De ruit van de racekap is optisch nog niet perfect en het zicht is zeker bij regen en avond onvoldoende om veilig te rijden. Voor racen is de racekap al wel voldoende.


In de mal van de racekap is door Jan en Jeroen een extra top gelamineerd. Op de plaats van de ruit heeft Jan door schuimstroken te plakken de bovenzijde vorm gegeven. Deze was eerst te vlak maar ziet er nu goed uit. Er moet nog een dakje worden gemaakt en het vizier moet erop worden bevestigd. Ook de koker voor de luchttoevoer via de neus is klaar.
De VeloTilt is nu technisch klaar om open mee te rijden en dat zal ik in de komende periode gaan doen.


David en Jeroen zijn samen bezig om het voorframe en voorvork te ontwerpen in carbon. Er worden op dit moment, ik zie de bestanden continue in de Dropbox verschijnen en even later weer geupdate worden, ontwerptekeningen gemaakt en vooral veel sterkteberekeningen gemaakt. Het voorframe zit maar met 4 bouten vast in de fiets dus dit moet bijzonder sterk zijn zonder overmatig zwaar te worden.

maandag 4 mei 2015

Super Mango nu helemaal uniek


Het VeloTilt team bestaat uit een aantal begenadigde vakmensen op fietsgebied. Piet Kunis is één van hen. Drie jaar geleden stelde ik Velomobiel.nl een wijziging voor van de Quest en de Strada. Velomobielonderdelen.nl zou deze modificatie willen gaan produceren. Nadat ik aan Ymte en Allert uitgelegd had wat ik wilde heb ik hen gevraagd of zij deze aanpassing mogelijk zelf zouden willen produceren. Het antwoord was ja en de ontwikkeling zou starten nadat de XS uitontwikkeld was.
Velomobiel.nl is evenwel nooit met deze ontwikkeling begonnen en inmiddels is duidelijk dat de vierwieler prioriteit heeft gekregen.

Het bezwaar van veel velomobielen is dat ze slecht toegankelijk zijn. Jongelui slingeren zich met hun lenige lijven wel in de Quest, Strada en zelfs in de DF. Piet Kunis, een oudere jongere, heeft nu de handschoen opgenomen en heeft zijn Super Mango nu voorzien van een volledig openende kap. Een VeloTilt kap in Mango gedaante.


Met wat tips van de composietmannen van het VeloTilt team heeft Piet de voorover klappende kap volledig zelf gemaakt. De racekap wordt er nog aan bevestigd en kan er indien gewenst ook aan vast blijven zitten. Ook dan is de instap zeer zeer veel makkelijker dan normaal.
Het behoeft geen betoog dat het werken aan en in de Mango nu wel heel makkelijk is geworden. Het gewicht van alle onderdelen is 550 gram.
De Mango zal door Jan waar nodig worden gespoten. Piet mag dan een oudere jongere zijn, hij maakt toch wel eens brokken :). Tenslotte zal er een kantelklem mechanisme in worden gemaakt dat de kap in gesloten toestand rammelvrij zal aanklemmen. Voor dat mechanisme teken ik en zal dit in de komende tijd hier laten zien.


De vroegere fietsen van Velomobiel.nl zijn niet optimaal stijf. De DF stelt daar nieuwe normen voor. Aërodynamisch is de DF maar een klein beetje beter dan de Quest. Een Quest XS is, zeker in de winter met bredere banden, zelfs sneller dan de DF. De DF is duidelijk lichter en flink stijver qua constructie. Daarom trekt de DF sneller op en dat doe je talloos vaak.
Velomobielonderdelen.nl zal in de komende periode enkele onderdelen introduceren die de bestaande fietsen duidelijk stijver zal maken. Het eerste onderdeel is een carbon verstijvingspoot onder het voorframe. Dit eenvoudige onderdeel, Piet heeft het eerste prototype ingebouwd, voorkomt het zijdelingse bewegen van het frame. Dit maakt het trapgevoel minder zompig en duidelijk effectiever.


Komende postings:
Velomobielpet met oorschelpen
Toertop VeloTilt

woensdag 29 april 2015

Spezi 2015 (3)


Naast talloze fraaie, nuttige en efficiënte fietsen en onderdelen, vind je op de Spezi ook een heleboel technische bijzonderheden en soms zelfs gedrochten. Bij Melon zijn veel verschillende helmen te koop. Ik sta hier op de foto met een helm die beter geschikt is voor onze Noord-Hollandse Viking Cees Roozendaal. De dames schrikken zich wel rot als je hier mee aan komt rijden Cees :)


Er wordt al 150 jaar geëxperimenteerd met aandrijving van fietsen. De hoge Bi, verderop nog in beeld, was in 1867 één van de eerste pogingen om tot een bruikbaar rijwiel te komen. Op de foto hierboven een rug-aan-rug tandem met een heen en weer gaande aandrijving met een draad die een rol aandrijft die vervolgens het achterwiel in beweging brengt.



De vriendelijk kijkende verkoper op deze foto heeft LEDverlichting in zijn handschoenen. De lampjes flikkeren, zijn heel fel en zitten zowel aan de binnen- als de buitenkant. Hij heeft ook handschoenen voor de zomer zonder vingers. Vooral voor tweewielers een vondst. Prijs rond 35 euro.


Het aanhangertje op deze foto's is heel praktisch. Prima als standaard aanhanger achter een velomobiel of andere fiets. In een handomdraai is het een handkar. Demonteren en heel compact opslaan is een kwestie van seconden.





Op een deel van het buitenterrein zijn de echte rariteiten te vinden. Deze fiets heeft achterwielbesturing die moet worden bediend met het achterwerk. Wel stapvoets rijden anders lig je ondersteboven.


Dit lijkt een heel snelle velomobiel te zijn. Heeft achterwielbesturing en levert bij regen gegarandeerd een flink nat pak op. De technische uitdagingen zijn vindingrijk opgelost.



Jan Geel achter de hoge Bi. Hoeveel duizenden fietsers op dit type fiets zullen met botbreuken in het ziekenhuis terecht zijn gekomen. Ik denk heel veel.


De Duitse firma Kemper maakt de beroemde Pedersen fietsen. Deze fietsen hebben geen diamantframe maar een verhoogd balhoofd en het zadel zit aan een heel strak gespannen band.
Ik heb er even op gezeten en het comfort is uitstekend.




Als laatste een heel compact fietsje waarbij de voorstuwing wordt verkregen door op en neer te trappen in een rechte lijn. 

Al met al een mooie beurs waar iedere fietsliefhebber zijn hart kan ophalen. Ook een beurs waar zeer veel gehandicapten een voor hun handicap aangepaste fiets kwamen bekijken en proberen.

Het fotograferen met de iPhone 6 levert gemiddeld uitstekende foto's op. Het helpt natuurlijk wel dat ik vakfotograaf ben. Alle opnamen op deze Spezi zijn met de iPhone gemaakt. Scherpte en belichting zijn uitstekend. De scherptediepte is steeds heel groot dus werken met een onscherpe achtergrond lukt nauwelijks. Werd ik vroeger met grotere camera's meer als 'echte' fotograaf gezien, dat kun je met de iPhone wel vergeten. Met wat geduld en soms overredingskracht is het toch gelukt om de plaatjes te maken die ik wilde. Soms moest ik een keer terugkomen waarvoor in twee dagen natuurlijk genoeg tijd is.

We hebben in hotel Pfälzerhof in Romersberg overnacht. Het hotel had ons schriftelijk beloofd dat wij met krachtstroom zouden kunnen laden. Zoals vaker werd dit niet waargemaakt. Gelukkig kan de Tesla aan letterlijk iedere stroombron laden. We vonden buiten achterop de parkeerplaats een 220 volt stopcontact. Dan komt er maar 12 km per uur lading bij. Prima, de volgende ochtend hebben wij er 160 km bij en met de nog aanwezige lading van 55 km kunnen we moeiteloos een Tesla Supercharger bereiken. De navigatie houdt rekening met deze aanwezige lading en zet een route uit die gebruik maakt van een verder gelegen Supercharger.

Om half drie vertrokken we van het beursterrein en na een ontspannen rit zijn we rond half tien weer op het eiland De Woude. Jan en Jan rijden samen nog een stukje verder naar resp. Enkhuizen en Oostwoud.