zaterdag 15 april 2017

Rondje Texel 2017

Allereerst een verontschuldiging dat ik al even weinig of niet blog. In huize Schermer zijn helaas nare medische problemen de oorzaak dat de focus op wat andere zaken ligt dan bloggen. Was het eerder alleen Marian, nu ben ik ook aan de beurt. Nou ja, was ik al een tijdje. Rug en heupgewrichten blijken zo'n 15 jaar verder versleten dan mijn leeftijd zou rechtvaardigen.

We moeten het ermee doen en gelukkig gaat het fietsen nog redelijk goed. Ook wat minder dan voorheen, en de gevolgen daarvan zullen vandaag merkbaar worden. Niet getreurd verder, we gaan fietsen, het Rondje Texel gaat vandaag plaats vinden. Net als vorig jaar ga ik rechtstreeks naar de boot in Texel, scheelt anderhalf uur slapen.
Het weer is rustig, bewolkt, 10 graden C. en droog.


Zoals altijd rij ik langs het Noord-Hollands kanaal naar Den Helder. Het altijd zo mooie brede fietspad is door werkzaamheden van het PWN, ze leggen nieuwe hoofdwaterbuizen aan, op veel plaatsen beschadigd en soms provisorisch gerepareerd. Er wordt duidelijk geen rekening gehouden met idioten die van Alkmaar naar Den Helder fietsen. Ik sta plompverloren voor een wit bord met rode rand. Een omleiding wordt niet aangegeven, ik snap in elk geval de cryptische tekens op een eerder langs de weg staand geel bord niet, en ik ben blij dat de Garmin Montana GPS op mijn stuur me helpt om via de Schoorlse Zeedijk een omweg te vinden.


Dankzij het mooie weer kan ik steeds ruim 40 km per uur blijven rijden. Even zie ik een glimp van een velomobiel op de brug over de weg bij het Texaco benzinestation. Ik heb niet in de gaten dat op dat moment de hele groep die is gestart bij organisator Matthijs Leegwater in Twisk, over de brug rijdt. Dat ontlokt Ymte terecht de vraag waarom ik niet met de groep wilde oprijden. Er zijn totaal 18 velomobielen die de overtocht op de nieuwe veerboot Texelstroom maken. Een snelle boot die wel wat meer lawaai en trillingen veroorzaakt. Yvonne, alias De Muis, heeft vanmorgen bij Matthijs afgezegd, ze moet werken. Teleurgesteld memoreert Matthijs dat het hem spijt dat ie nou een lekkere knuffel misloopt. Ja Matthijs, kan gebeuren. Helaas is ook George Krug niet van de partij. Ook hij heeft rugproblemen. Sterkte George, ik denk regelmatig aan je nu we lotgenoten bij de orthopeed zijn.



Het rijden op Texel is altijd een feest. Lucht, ruimte, lammetjes, eindeloos veel vogels en mooie bollenvelden. In een kalm tempo rijden we naar de vuurtoren. Eén van de deelnemers heeft veel te zachte banden en kan de snelheid er niet in krijgen. Geen nood, Jan Geel blijft bij hem en uiteindelijk komen ze gewoon samen aan bij de rode vuurtoren.


Dat rustige tempo geeft me de tijd om te stoppen om een aantal foto's te maken van de vogels. Maak ik normaal nogal eens foto's met de iPhone 6s, voor de vogels is een echte camera nodig. Ik heb de Panasonic FZ1000 mee en op 400 mm  zijn de gevederde vrienden beter in beeld te krijgen.


Ik rij zo'n drie keer in de week mijn rondje van 30 km. Lange tochten zitten er even niet in. Toch is dat wel nodig. Ik krijg, voor eerst in vele jaren, last van een zeurende rechterknie. Als ik omhoog stump bij de vuurtoren geeft ook mijn linkerknie middels een fel pijnscheutje aan dat zoveel extra kilometers op één dag zonder training niet OK zijn. Gelukkig is het tempo laag en kan ik de groep zonder problemen volgen.


Bij het restaurant onder de vuurtoren is de koffie met appeltaart prima in orde en als ik als laatste afreken weet de caissière precies wat ik moet hebben gehad. Iedereen heeft voor mij dus correct afgerekend.


Na de traditionele groepsfoto voor de vuurtoren, met een beetje geroep komt er wat orde in de chaos, gaan we de duinen in. Ik ga achteraan de groep hangen om wat foto's te maken en mocht ik meer last krijgen van mijn knie en wat langzamer rij, valt dat niemand op. Gelukkig zet de pijn in mijn rechterknie niet door en kan ik goed bijblijven.


Het mooie kerkje van Den Hoorn is een plaatje waard en ik stop even om wat foto's te maken. Direct ben ik de groep kwijt. Geen probleem, ik ken de weg goed en ik weet zelfs een veel kortere weg naar de veerboot. In de verte zie ik de groep in zuidelijke richting rijden. Ik ben ze op een gegeven moment een stuk voor en ik rij als eerste deelnemer de om 15.00 uur vertrekkende veerboot op. Tot mijn verrassing blijkt even later ook Pé Koomen aan boord te zijn. De 16 andere deelnemers moeten de boot van half vier nemen.


De thuisreis verloopt een stuk trager dan de heenreis. De rechter knie hindert me en met 35 km/u is het voor wat de snelheid betreft wel gezien. Ik rij nu weer langs het Noord-Hollands kanaal en geniet van de weeïge zoete geur van bloeiende hyacinten. Wat een kleurenpracht. Ik stop even voor drie bossen mooie tulpen, voor 5 euro geen geld. Even later blijkt het nog goedkoper te kunnen. In het hart van het tulpengebied staan de verkoopstalletjes huis aan huis. Daar blijken de tulpen helemaal € 1,20 per bos te kosten. Kom daar bij de bloemist maar eens om.


Ik probeer zo lang mogelijk langs het Noord-Hollands kanaal te blijven totdat ik de omleiding in zicht krijg waar ik vanmorgen ook gestrand ben. Als ik die volg kom ik ... aan de noordzijde van de blokkade tot stilstand. Ook hier is weer geen fatsoenlijke omleiding gemaakt die je om de werkzaamheden heen helpt. Slechte beurt PWN. Dinsdag zal ik ze eens bellen en vragen of dit niet beter kan.


Ik moet nu weer een stuk terugrijden en volg de backtrack functie van de GPS die mij dezelfde omweg van vanmorgen voorschotelt. In Alkmaar stuit ik ook op wegwerkzaamheden op de Noorderkade waardoor ik een paar keer een nieuwe route moet zien te vinden. Dat is normaal al vervelend, met een zere knie wil je dit al helemaal niet.

Na 176 km ben ik weer thuis. Prachtig mooie trip, wat gehinderd door fysiek ongemak en vervelende omleidingen. Volgende keer, mits me dit gaat lukken, wat meer kilometers maken in het vroege voorjaar.


woensdag 1 maart 2017

Comfort onder en met de kap


Zoals wel bekend rij ik nooit meer zonder kap. Het comfort en de extra snelheid zijn voor mij onmisbaar. Een kap heeft niet alleen voordelen, als je wil in- en uitstappen kan de kap een lastig ding zijn, vooral als het flink waait. Zuignapjes houden de kap gemiddeld redelijk op zijn plaats, maar bij de huidige lage temperatuur wordt het plastic minder soepel en houdt de zuignap niet altijd goed. Dit wordt mede veroorzaakt doordat op de plaats waar je de zuignap vastdrukt door je nagel talloze minuscule krasjes ontstaan. Hierdoor komt er na verloop van tijd toch lucht onder de zuignap. 
Ook is de fiets in dit seizoen vaak smerig en dat hindert ook de goede hechting aan de romp.
Polijsten met Commandant nr 4 lost dat wel weer een half jaar op.


Gisteren heb ik een rit van 105 km gereden met windkracht 5 tot 6 en regelmatig in- en uitstappen. 
Een leuke rit waar ik op vier plaatsen in Noord-Holland spullen heb afgeleverd. Niet alleen goed voor het lijf, ook 'verdien' ik hiermee 20 euro verzendkosten.
Tijd genoeg ook om na te denken over een betere bevestiging van de kap vóór op de Quest. Natuurlijk, klittenband moet dit kunnen oplossen. Op de normale 50 mm lusjesband waarmee de kap onder de rand vastzit zet ik een stukje haakjesband zonder lijmlaag van ook 50 mm. Op de Quest plak ik twee stukjes 25 mm breed wit lusjesband en zie daar, in no-time klaar en de kap zit muurvast. Klittenband laat zich namelijk onder zijdelingse belasting niet lostrekken, zelfs niet als het nat is. 


Vooraan knip ik de 50 mm haakjesband in twee stukjes om deze links en rechts van de stormstrip te bevestigen. Nu de kap op 3 punten vastzit, zit ie letterlijk muurvast. Voor in- en uitstappen zijn alleen de twee achterste banden voldoende.


Om de kap tijdens het bezoek van bijv. een winkel even vast te zetten op de fiets kunnen deze klittenbanden ook met twee extra stripjes klitten achteraan worden vastgezet. Blijf ik overigens langere tijd weg, dan zet ik de klittenbanden binnen in de fiets vast via het geopende vizier.
Dat is in de praktijk voldoende veilig, ik heb tenminste nog nooit iemand met zijn armen via het vizier in de fiets zien zoeken naar de bevestiging van de kap.


Wit klittenband op een gele romp, laat staan zwart klittenband, is niet zo fraai. Helaas is geel klittenband alleen te bestellen met een minimum afname van 1000 meter. Ik probeer een stukje wit klittenband met gele acrylaat spuitverf te kleuren. Dat gaat aardig goed, zie ter vergelijking onderstaande foto waar een wit klittenbandje naast twee stukjes geel gespoten band zit. De werking van het klittenband is niet merkbaar minder. Wel moet de laag niet te dik zijn, dan zal de werking wel minder worden.

Wil je ook aan de gang met het goed vastzetten van je racekap, haal dan de zuignapjes van het stukje 50 mm haakjes band. Plak een stukje zelfklevend klittenband op je fiets en je bent klaar. Het 50 mm brede haakjesband zonder kleeflaag is in de webwinkel te koop:


Comfort onder de kap is voor mij heel belangrijk. Ook geluidscomfort is voor mij cruciaal. Ik wil alleen maar in een fiets rijden waar uitsluitend onvermijdbare geluiden tot mij komen. De banden, zeker een Almotion, zoemen rond en boven de 40 km/u. Ik rij altijd met een 70-tands tandwiel voor en dat betekent een hoge kettingsnelheid. Het kettingtandwiel bromt bij zware belasting licht hoorbaar.


Maar meer geluid, nou ja de wind is natuurlijk niet uit te vlakken, wil ik absoluut niet horen.
Ook geluiden van de kap wil ik niet horen en dat hoeft ook niet. Daarvoor is het zaak de kap heel losjes op de rand van het instapgat vast te zetten. Zeker niet vast sleuren, de kans dat er dan carbon van de kap tegen de rand van het instapgat komt wordt groter. Het kan gebeuren dat de liggende deksel toch ergens tegen de rand van het instapgat komt. Gewoon met een stukje schuurpapier de kap ter plaatse wat smaller maken. Doe dit niet met een machine, carbon is dan wel sterk maar het schuurt heel makkelijk weg.


Het vizier mag natuurlijk ook nergens het carbon raken, dat levert een tikkend geluid op. De kap waar ik nu mee rijd, een standaard racekap met Nacaduct, vertoont zo nu en dan een tikkend geluidje. Als ik aan het bedieningspootje trek is het direct weg. Als ik kijk waar het vizier mogelijk tegen het carbon aantikt, zie ik snel een klein slijtspoortje. Eén klittenband rondje, de voorste, zat er al. Ik plak aan weerskanten een tweede rondje lusband erachter en ook iets hoger. Dan werkt het ook als het vizier een stukje openstaat.  Dit lost het getikker op.

dinsdag 28 februari 2017

Bebop pedalen niet meer geproduceerd



Bebop pedalen worden niet meer geproduceerd. De fabrikant VP Components had al een tijdje de productie gestopt en moeite om de juiste staalsoort te vinden na het faillissement van hun leverancier.
Nu blijkt dat ook andere argumenten het definitieve einde van Bebop pedalen betekent.
Onderstaand mailbericht ontving ik gisteren, heel jammer.

Voor de huidige gebruikers kan ik helaas geen oplossing bieden. Om zo lang mogelijk van je huidige Bebop pedalen te kunnen genieten is het belangrijk de pedalen schoon te houden en ze regelmatig te smeren. Ik wachtte al lang op onderdelen, plaatjes en nieuwe pedalen, helaas tevergeefs.

Ik ga in overleg met VP Components of zij een alternatief hebben.

-----------------------------------------------------------------

Hi All-
Thanks for waiting for an update on Bebop-
The decision was taken in the company to officially stop producing Bebop pedals.
The reasoning was an unfortunate combination of rising materials cost, low demand, and lack of factory capacity (with newer fast growing business taking up all available space in our production schedule)
so that is the bad news.

I personally want to thank you for being enthusiastic Bebop users and I know that this will be a real bummer for many of you as you are die-hard Bebop riders and have been for as many as 15+ years.
thanks-
Erik Saunders
VP Components


donderdag 23 februari 2017

Veiligheid in een velomobiel, prijsverlaging Risse dempers

Het is geen discussie dat wij als velomobielrijders relatief kwetsbaar zijn in het verkeer. Bestuurders van motorvoertuigen zullen een confrontatie met onze breekbare karretjes altijd winnen. Maar er zijn niet alleen bedreigingen waar anderen een rol in spelen, onze veiligheid wordt voor een groot deel ook bepaald door de uitrusting van de velomobiel en de omstandigheden waaronder wij rijden.

Met grote afstand staat de wegligging van de fiets op nummer één als het gaat om veiligheid. Een Quest, Quest XS, een Strada en een Mango worden standaard uitgerust met een veerpoot die eigenlijk niet dempt. 
Het gevolg is dat het achterwiel niet onder alle omstandigheden op de weg blijft. In bochten met ruw wegdek dribbelt het achterwiel naar buiten en de kans op omslaan wordt dan groot. Dat dribbelen komt in veel meer situaties voor. Denk bijv. aan het rijden over een brug met dwarse beplanking. Ook harde zijwind kan met een goede demping van het achterwiel veel beter weerstaan worden.

De standaard veerpoot geeft de fiets een deinend karakter. Dit kost veel snelheid omdat de ketting en de achterkant van de fiets sterk in beweging zijn. Met een goede oliegedempte en luchtgeveerde demper kun je 8 tot 10 km/u sneller door een bocht. Dat hard rijden door een bocht is natuurlijk geen must, maar geeft wel een grote veiligheidsreserve. Als je minder hoeft af te remmen voor een bocht neemt je gemiddelde snelheid sterk toe.
Bij gladheid wil je dat je velomobiel achter stabiel op de weg blijft liggen. De standaard veerpoot geeft die garantie niet. Tenslotte levert een deinende fiets geen prettig strak stuurgedrag op.


Risse dempers zijn niet goedkoop, ze worden in beperkte aantallen speciaal in de VS voor onze velomobielen geproduceerd. Tot op dit moment zijn er 440 Risse dempers verkocht, een enorm aantal. Toch rijdt nog altijd tweederde van de fietsen van Velomobiel.nl met de standaard, naar mijn mening, onvoldoende veilige veerpoot rond.

In onderstaande URL zie je een filmpje waarin de rechter fiets is voorzien van een standaard veerpoot, de linker fiets is voorzien van een Risse demper.
https://www.youtube.com/watch?v=R_nuEfFRB24
Samen met Risse Racing zijn we nu in staat de Risse dempers in prijs te verlagen. Deze prijsverlaging is tijdelijk en beloopt 60 euro voor de Astro5 en 40 euro voor de Genesis. Daarnaast verkopen we een aantal dempers die door Risse in de VS zijn onderhouden en gemodificeerd. Deze zijn als nieuw, hebben een jaar garantie, maar kunnen soms een gebruiksspoor hebben. Deze dempers, wij hebben daar een beperkt aantal van, worden nog eens met een extra korting van 25 euro per stuk, verkocht. Allemaal zolang de voorraad strekt.
Je kunt deze dempers, ook de door Risse gemodificeerde dempers op de site bestellen. Wil je een Risse demper eerst vrijblijvend proberen? Dat kan natuurlijk. Bestel de demper van je keuze gewoon via een mailtje aan wgschermer  @  ziggo.nl. Zet je adres erbij en ik stuur je de demper toe. Gebruik hem twee weken en stuur hem dan terug of betaal de bijgevoegde factuur. Heb je de demper via de webshop Velomobielonderdelen.nl besteld en je zou hem binnen twee weken terugsturen, ook dan krijg je het aankoopbedrag van de demper terug.

Wil jij het voorjaar veiliger beginnen, sla dan nu je slag.
Het inbouwen van de Risse demper is een kwestie van enkele minuten werk. De beschrijving staat op Velomobielonderdelen.nl en een filmpje staat hieronder.
https://www.youtube.com/watch?v=oq9yP_RnH-c

Rechtstreekse bestellink Astro5: http://www.velomobielonderdelen.nl/product/130842/risse-astro-5-schokdemper

Rechtstreekse bestellink Genesis: http://www.velomobielonderdelen.nl/product/130841/risse-genesis-schokdemper

zaterdag 11 februari 2017

Sneeuw onderweg


Vandaag is het somber weer, bewolkt, temperatuur rond het vriespunt, het sneeuwt licht en er waait een nare noordoostelijke wind. Geen weer om zelfs maar een hond naar buiten te sturen. Toch willen we vanavond een zoute haring op brood. Dan heb ik twee keuzes, ik ga met de Tesla die ik op afstand kan verwarmen voor ik instap, of ik ga met de Quest. Kom op Wim, het is goed voor je lijf en als je eenmaal onderweg bent word je vanzelf lekker warm. Ok, het wordt de Quest. Eerst verhelp ik een vervelend getikker van de racekap. Een tweetal plakjes 2 mm neopreen plak ik op de al aanwezige rondjes achteraan de binnenkant van de hoed van de kap. Straks kijken of dit helpt.

Ik zet de schoenverwarming op 5 en stap de verwarmde garage uit. Oops, da's inderdaad fris.
Onderweg blijkt de kap nu muisstil te zijn, heel comfortabel. Het sneeuwt heel licht en het is bijzonder genoegelijk om te zien dat de sneeuwvlokken voor het vizier van de kap afbuigen. Het is sowieso heel prettig onder de kap. Er is vrijwel niemand onderweg en fietsers zijn er al helemaal niet.


Nadat ik in Akersloot de haring heb ingeladen, en nog wel wat meer lekkers, rij ik via de pont Akersloot weer richting huis. Maar waarom zou ik naar huis rijden als ik ook mijn vaste trainingsrondje kan rijden. Dus na de pont niet rechtsaf, maar linksaf richting Alkmaar. Na een paar minuten begint het harder te sneeuwen en als ik langs de Noordervaart richting Schermerhorn stuur, rij ik regelrecht een flinke sneeuwbui in. 

Ik hou van sneeuw en ook dit rijden in de sneeuw vind ik prachtig. Toegegeven, ik hoef niet meer naar mijn werk en ik hoef zelfs niet naar buiten. De molens bij Schermerhorn staan er verstild bij en zijn een plaatje meer dan waard. Als ik buiten de fiets sta zie ik dat de Quest een witte neus heeft gekregen.


De laatste 15 kilometer naar huis heb ik de wind in rug en dat maakt het nog comfortabeler. Al met al een heerlijk winterritje.



dinsdag 31 januari 2017

Noordelijke Velomobieltocht 2017


Zondagochtend 29 januari sta ik vroeg op. Vandaag rij ik de Noordelijke Velomobieltocht voor de tweede keer mee. Jan Geel en Cees Roozendaal zijn gisteren al fietsend naar Groningen vertrokken. Ik ga met de Quest op het dak van de Tesla naar het noorden en maak er zo een dagtrip van.

Na een ontspannen rit, 99% van de afstand vind de Tesla met de Autopilot zelf zijn weg, arriveer ik om kwart over tien bij Xander Niezing. Xander organiseert de tocht met hulp van o.m. Piet. Cees, Jan en Ymte hebben bij Xander overnacht en samen met een aantal al gearriveerde fietsers is het gezellig druk. Uiteindelijk doen er 20 velomobielen mee, een mooi aantal.


Om 11.00 uur vertrekken we voor een rit van 75 km naar onder meer Noordpolderzijl aan de Waddenzee. Het tempo ligt zoals gebruikelijk laag en met 4 graden C. en een pittige wind is het koud. Ik heb twee keer zoveel kleding aan als bij mijn gebruikelijke soloritten. Voor het eerst heb ik mijn winterschoenen aan, uiteraard met verwarming erin. Zelfs een muts verhoogt het comfort.


Meteen slaat het lekkebandenspook toe en wachten we enkele keren op de fietsers die hun binnenbandje moeten verwisselen. De weg is vochtig en een enkel buitje houdt dit ook zo. Bij een half natte weg neemt het aantal lekke banden altijd toe. We rijden door het prachtige open landbouwgebied ten noorden van Groningen. Aan het grote formaat van de boerderijen en dito schuren is goed te zien dat de oogst hier royaal moet zijn.

Na 32 kilometer arriveren we in Noordpolderzijl. Het enige gebouw is een restaurant waar de groep Denemarkengangers een paar jaar geleden ook geweest is. Toen was er weinig te krijgen, nu was er op ons gerekend en was het goed toeven.


Na een kort maar pittig klimmetje staan we bovenop de dijk bij het haventje van Noordpolderzijl. Veel meer dan een brede sloot en wat afmeerpalen is het niet. Het is hier uiterst desolaat.


Na een minuut of tien heeft iedereen het wel gezien en zoekt zijn of haar velomobiel op.


Wij rijden de dijk weer af en gaan op weg naar Eenum. We koersen door het aardbevingsgebied en passeren onder meer het getroffen Loppersum. Het tempo is nu duidelijk hoger. De grote compacte groep is door lekke banden uit elkaar geraakt en kleinere groepen volgen de mooie GPS track terug naar Groningen. Het zonnetje begint zelfs te schijnen en dat levert soms een fel tegenlicht op. Ik rij voorop en kijk uit naar het plaatsje Anjum. Hier woont Anne Heidinga waar we een stop zullen houden. Het plaatsje is evenwel niet Anjum maar Eenum. We rijden pardoes aan het huis van Anne voorbij en moeten rechtsomkeert maken.


Het weerzien met Anne en zijn gezin is bijzonder hartelijk. Er is heerlijke Groninger koek met koffie en thee. Ook de voortreffelijke snert ontbreekt niet. Anne, hartelijk dank voor deze fantastische ontvangst. Bij het wegrijden blijkt Jan Geel's Furious Fred achterband lek te zijn. Binnen vijf minuten heeft Jan dat geregeld, toch maar eens aan een Almotion Jan, en gaat de nu weer complete groep op weg naar de uitvalsbasis.


Anne zwaait ons uit als Jan zijn achterband verwisselt.


Om kwart over vier is de stoet velomobielen weer terug bij Xander thuis. Xander heeft broodjes en koffie klaar staan en we praten na over de fraaie rit en al het andere dat velomobilisten beroert.
Xander, ook jij hartelijk voor de uitstekende verzorging en organisatie. Dit smaakt naar meer.

Op de terugweg ga ik in Drachten, bij aankomst heb ik nog 5 km resterende lading over, een half uurtje laden bij de Tesla SuperCharger op het terrein van Van der Valk. Daarmee heb ik weer 280 km bereik erbij. In principe is 200 km laden, dat zit in 20 minuten in de accu, ook genoeg, maar met het naderende regengebied met sterk toenemende wind uit het zuidwesten, de winterse kou en de Quest op het dak speel ik graag op zeker. Ook nu weer rijdt de Tesla heerlijk comfortabel, steeds met 100 km/u, op de Autopilot naar De Woude. Thuis heb ik nog 80 km bereik over.

Normaal gesproken  zou je niet in één dag 400 km rijden om 75 km te kunnen fietsen. Met een comfortabele auto als de Tesla, windgeruis is bijna onhoorbaar, is dat evenwel een peulenschil.




maandag 30 januari 2017

Training De Meent Alkmaar


De jaarlijkse terugkerende wintertraining op de baan in Alkmaar vond dit jaar plaats op zondag 22 januari. Het is buiten net onder nul en ik rij met de Quest er naar toe.


Er blijkt helaas maar weinig belangstelling te zijn voor deze training, een man of tien. Niet alleen mannen, ook Ellen van Vugt is er.


De jeugd maakt een groot deel uit van de deelnemers. Da's natuurlijk wel weer mooi. Hier helpt de zoon van Jan Marcel met het in elkaar zetten van de deelbare tandem.








Opvallend in deze foto is het grote verschil in frontaal oppervlak tussen de Quest en de DF XL.


Zoals altijd weet Ymte de snelste tijden neer te zetten. Cees werkt hard maar krijgt klop van Ymte.

vrijdag 27 januari 2017

Zelf vizier racekap maken


Het polycarbonaat (Lexan) vizier van de toer/racekappen is maar beperkt krasbestendig. Zand, modder, zout en ander straatvuil komt er hoe dan ook op. Voorzichtig afspoelen met schoon water en met een zacht fleecedoekje droogmaken is de goede manier om krassen zoveel mogelijk te vermijden. Toch komen er uiteindelijk krasjes  en krassen op.


Dan komt er een moment dat de doorzichtigheid afneemt en het vizier beter vernieuwd kan worden. Tot nu toe moest een compleet vizier besteld worden. Dat kost tijd en meestal is het oude vizier nodig om de juiste maat over te nemen. Het is met 75 euro ook geen koopje.
Dit moet toch makkelijker kunnen. Daarom gaan wij het zelf maken van een nieuw vizier mogelijk maken.


Daarvoor is allereerst een vel 1 mm Lexan nodig. Uit deze plaat Lexan kunnen 2 complete vizieren worden geknipt. Met een goed scherpe schaar lukt dit prima. Als je het goed doet, zie het voorbeeld op de foto, kun je er zelfs nog een minivizier uithalen. Wil je geen minivizier maken, dan kunnen Quest en Strada rijders zelfs 3 vizieren uit deze plaat van 62,5 x 102,5 cm halen. XS rijders lukt dat helaas niet, de randen van dit vizier zijn net te lang.
Voor de stabiliteit van het vizier zitten er aan de onderkant 2 carbon staafjes gelijmd. Deze staafjes zijn superlicht maar uiterst stijf. Ze worden in de lengte ingezaagd waardoor de Lexan erin past. Deze stokjes zijn nu ook los leverbaar.



De werkwijze is als volgt.
Demonteer het bestaande vizier van de kap. Verwijder de bedieningsstripjes voor gebruik op het nieuwe vizier. Leg het oude vizier op de plaat Lexan en teken de omtrek af. Geef met een viltstift de plek aan voor de boorgaten voor de bedieningspootjes en het bevestigingsgat. Knip het vizier uit en boor de gaten in dezelfde maat. Laat de beschermingsfolie zitten. Breng voldoende secondenlijm, liefst de gelvormige, in het sleufje van het carbon staafje. Haal een stukje beschermingsfolie los en schuif één kant van het vizier in het gleufje van het carbon staafje. Plak een paar stukjes plakband om het staafje van de ene kant naar de andere kant. De lijm kan nu goed uitharden. Doe hetzelfde aan de andere kant.


Als de carbon staafjes goed vastzitten kunnen de beide bedieningspootjes worden gemonteerd. Daarvoor wordt een tweetal nagels meegeleverd. In het geval er zwarte kunststof nagels worden meegeleverd is het simpel een kwestie van in elkaar drukken. Er kunnen ook metalen nagels worden geleverd die in elkaar moeten worden geschroefd. Doe wel een druppel Locktite op de schroefdraad. Kan ook met secondenlijm maar dan gaat het moeilijk weer los.

Voor minder dan de helft van de oorspronkelijke kosten heb je nu een twee prachtig heldere nieuwe vizieren en een minivizier.

Bestellinks:

http://www.velomobielonderdelen.nl/product/8541/lexan-1-00-mm

Voor degenen die het zelf maken niet zien zitten kunnen wij het vizier natuurlijk blijven maken. Stuur ons dan een tekening van de omtrek van het vizier. Geef ook de boorgaten goed aan met een viltstift. Dit is nodig omdat in de loop van de jaren de kappen zijn veranderd en ook de vizieren niet meer precies gelijk zijn.