vrijdag 20 april 2018

Stormstrips ... op het dak van het huis


Tijdens de laatste storm op 18 januari 2018 liep het dak van Woude 6 enige schade op. Een nokvorst op de zuidwestelijke hoek van de stolp werd eraf gerukt en de erachter gelegen pannen raakten deels los.


Dit is een steeds terugkerend fenomeen. Bij stormachtige wind boven Bft 7 ontstaat er tussen het dak van het huis en de garage eerst een opstuwing en voorbij de nokvorsten van het huis een vacuum. Dit maakt een oordeels lawaai doordat de pannen continue een stukje opgetild worden en weer neervallen.


Velomobielen kunnen bij harde wind omslaan. Deels doordat de wind tegen de zijkant duwt, maar vooral doordat aan de lijzijde van de fiets een vacuum ontstaat. Die twee krachten, zeilboten ontlenen daar hun voortstuwing aan, werken samen om al vanaf Bft 6 gevaar op te leveren voor omslaan.
Voor deze fietsen heeft Velomobielonderdelen.nl een oplossing bedacht. Dit zijn driehoekige soepele kunststof profielen die in de lengterichting bovenop de fiets en de racekap worden geplakt. Hiermee kan de fiets 1,5 tot 2 Bft meer windsterkte veilig doorstaan dan zonder stormstrips.


Wat voor velomobielen opgaat zal vrijwel zeker ook gelden voor andere ronde vormen die aan de achterzijde een vacuum creëren. Daarom bedenk ik een systeem dat de wind van de nokvorst zal liften en dus niet langer een vacuum kan maken aan de achterkant. Van een gewone baksteen kunnen twee strips worden gemaakt. Een voorbeeld teken ik op een steen en Robbert Spil, de uitvoerder tijdens de bouw van ons huis, maakt de strips.


Er zijn er 8 nodig om het onderste deel van het dak te beschermen. Met twee-componenten betonlijm plakt Robbert de strips op de onderste 8 nokvorsten. 


Tenslotte spuit Robbert aan de bovenzijde een extra hoeveelheid lijm om te voorkomen dat er water inkomt. Laat het nu maar stormen, ik ben benieuwd.





zaterdag 14 april 2018

Te breed landbouwvoertuig .... een gevaar 2



Vandaag rij ik weer mijn trainingsrondje en kom weer langs de plek van de situatie met het brede landbouwvoertuig. Ik heb een meetlint mee en meet ter plekke de weg op.



Die blijkt precies 5 meter breed te zijn. De gemarkeerde fietsstrook rechts is 85 cm breed. Het landbouwvoertuig rijdt naar schatting zo'n 65 cm van de witte streep af. Het landbouwvoertuig is dus inderdaad zoals Jan Bens stelt in zijn opmerking 3.50 meter breed.

Maar mag dit extreem brede voertuig daar zo rijden? Het antwoord is een volmondig nee.

Voertuigeisen
Het landbouwvoertuig mist de verplichte rood-witte diagonaal gestreepte waarschuwingsborden. Ook het verplichte oranje zwart bord met opschrift 'Uitzonderlijk vervoer' ontbreekt. Tenslotte branden de verplichte koplampen niet.

Waarschuwingsvoertuig
Een waarschuwingsvoertuig is verplicht bij uitzonderlijke voertuigen. Dit voertuig dient vóór het uitzonderlijke voertuig te rijden en niet zoals hier erachter. Het waarschuwingsvoertuig dient ook te zijn voorzien van opschriften 'Uitzonderlijk vervoer'. Het waarschuwingsvoertuig mag geen trekker zijn. Het moet een personenauto, een voor dubbel gebruik geschikte auto of een bestelwagen zijn.

Alles overziende mag het landbouwvoertuig op deze wijze niet de weg op. Er worden verschillende overtredingen gepleegd en in dat licht is het gedrag van het meisje te begrijpen. Zij haalt immers een heel langzaam uiterst rechts rijdende trekker in die op geen enkele wijze te herkennen is als waarschuwingsvoertuig. Die trekker had ook voorgesorteerd kunnen rijden om af te slaan naar de boerderij rechts. De trekker benam hem meisje het zicht op het extreem brede landbouwvoertuig.
De heren bestuurders hebben zo, vooral voor het meisje, een onnodig gevaarlijke situatie gecreëerd.

Als alles volgens de verplichte voorschriften zou zijn gebeurd had het meisje echt niet het uitzonderlijk brede landbouwvoertuig ingehaald.

woensdag 11 april 2018

Extreem brede landbouwvoertuigen ... een gevaar


Zojuist komt mij, rijdend langs het Noord-Hollands kanaal, een extreem breed landbouwvoertuig tegemoet. Ik schat het rups aangedreven voertuig zeker 5 meter breed. Als ik hem nader rijdt de chauffeur met zijn rechter rups in de berm en ik kan er net langs. Achter het landbouwvoertuig rijdt een grote trekker.

Tot mijn schrik komt er plotseling een meisje op de fiets achter de trekker vandaan en wil deze inhalen. Een levensgevaarlijke situatie, helemaal als ze mij ziet en de inhaalpoging staakt.

Het filmpje spreekt boekdelen. Achteraf vraag ik me af of ik mogelijk eerder had moeten remmen. Mogelijk ook niet verstandig want dan had het meisje de inhaalpoging waarschijnlijk doorgezet en was voor de trekker terecht gekomen.

Dit brengt mij wel tot de conclusie dat dit soort voertuigen eigenlijk niet zonder begeleiding voor en achter de openbare weg op zou mogen. Misschien is dit zelfs ook wel verboden zo. Even zoeken op het internet toont inderdaad aan dat dit voertuig helemaal niet op de openbare weg mag rijden.
https://www.ltoledenvoordeel.nl/7-antwoorden-landbouwverkeer-op-de-openbare-weg/
Het voertuig mist de verplichte rood-witte diagonaal gestreepte waarschuwingsborden. Ook het verplichte oranje zwart bord met opschrift 'Uitzonderlijk vervoer' ontbreekt. Tenslotte

Het loopt zoals meestal weer goed af.

De beelden zijn nu niet gemaakt met de Steadycam beeldstabilisatie. Zonder beeldstabilisatie is de beeldhoek 170 graden terwijl de Steadycam weergave uiteindelijk een beeldhoek oplevert van 120 graden. Omdat ik graag meer links en rechts wil opnemen is het beeld wat minder stabiel.

zaterdag 31 maart 2018

Ronde Texel 2018


Vrijdag 30 maart, Goede Vrijdag, vindt het traditionele Rondje Texel plaats. Het weer lijkt goed te worden. Hoewel het aantal inschrijvingen op Ligfiets.net maar 8 fietsers bedraagt, blijken er totaal 20 velomobielen aan de tocht mee te doen. 

Ik heb enige twijfel of ik de rit wel uit zal rijden. De onderrug, rechterheup en mogelijk mijn rechterknie worden er niet beter op. Gelukkig staat de wind uit het zuidoosten en dat helpt om het te leveren vermogen beperkt te houden. Ik vertrek om kwart voor negen en met 35 tot 40 km/u rij ik via Heerhugowaard noordwaarts. Achteraf geen gelukkige route. Onderweg is het fietspad over honderden meters opgebroken en ik kan niet verder. Op de GPS zie ik dat ik een heel eind moet omrijden, niet aantrekkelijk.


Ik besluit om de Quest als mountainbike te gebruiken en rij de grove puinlaag op. De dikke GoCycle banden helpen hierbij wel. Als ik een wegwerker passeer met een grote trilplaat schrikt de man zich rot. In een paar minuten ben ik de wegwerkzaamheden voorbij en neem me voor op de terugweg langs het Noord-Hollands kanaal te rijden.

Om vijf over half elf heb ik de eerste 61 km afgelegd en ben ik bij de veerpont in Den Helder. Het weerzien met veel fietsvrienden is heel hartelijk. Al kletsend over van alles en nog wat zijn we snel aan de overkant en kan de rit beginnen. Die gaat traditioneel linksom, dus eerst langs de oostelijke zeedijk van Texel tot aan het noordelijkste puntje bij de vuurtoren. Het is, nu de snelheid een stuk lager is, flink kouder en het extra blauwe jasje gaat aan.


Martin Merkelbag rijdt voorop en stuurt ons over het haventerrein langs de viskotters, heel leuk. Dan over de buitenkant van de zeedijk tot .... de route is afgesloten. Er is een bypass over de dijk en Martin zet veel fietsers om die de scherpe draai niet makkelijk kunnen maken. Aan de andere kant van de dijk gebeurt dit nog een keer. Gaat allemaal prima.


Plotseling valt de groep stil terwijl ik een stukje vooruit rij om een enorme groep rotganzen te bekijken. Als ik naderbij kom gaat het hele stel op de wieken om even later toch weer op dezelfde plek te landen om te foerageren. Jules met de Quatrovelo heeft een klapband vóór die vervangen moet worden.


Het is een spectaculair gezicht om al die rotganzen te zien. De lucht is er letterlijk vol van. Tijdens het vliegen schijten de beesten er op los, één van de bezwaren van de veeboeren.





Als even later de groep weer 'on the road' is maak ik een paar plaatjes van de verschillende rijders. De Panasonic FZ1000 bewijst hier zijn kwaliteit. Vooral de mogelijkheden om de scherpte met behulp van langere brandpuntsafstanden te variëren, is prachtig.



Het koude voorjaar is er de oorzaak van dat er vrijwel geen bloeiende bollen zijn. Was het vorig jaar tijdens het Rondje Texel één en al bloemenpracht, dit jaar is de natuur een maand achterop en is alles nog kaal. Gelukkig zijn de lammetjes er al wel.


Bij de Eierlandse vuurtoren worden de velomobielen onder de gebruikelijke belangstelling van bezoekers geparkeerd en worden de appelpunten met smaak verorberd. Ik bestel een dubbele espresso maar heb sterk de indruk dat ik gewone koffie heb gekregen. Bij een tweede vraag ik of ik wel espresso heb gekregen. Het antwoord is ja, al hebben ze er nu 'een boontje' op de display extra bij aangetikt. Een kwestie van verkeerde zuinigheid dus.


Ondertussen merk ik dat rug, heup en knie het nog steeds prima doen en daar ben ik heel blij mee.
Uiteraard gaan we de traditionele foto maken voor de vuurtoren. Ook hier weer een beetje spelen met de perspectief, van groothoek tot tele. De eerste foto is met de 25 mm groothoek stand, de tweede foto is 30 meter verder gemaakt met de tele-instelling. De velomobielen zijn even groot, de vuurtoren is in de tweede foto zeer veel groter.  Al rijdend maak ik de foto's ook met de Panasonic camera. Daarvoor maak ik de drie klittenbanden van de racekap aan de rechterkant los, steek de camera naar buiten en maak de foto's met bijna gestrekte arm op het gevoel. Dankzij de groothoek instelling van de lens lukt dat altijd. Thuis de horizon rechtzetten en de goede uitsnede maken is dankzij de meer dan 20 miljoen pixels prima te doen.




Na de rust in het restaurant wordt de route vervolgd in zuidelijke richting door de duinen van de westelijke kust. Hier wordt altijd hard doorgereden en ook nu weer gaat het snel. De variatie in het landschap is prachtig. Zo rij je door het open heidelandschap, dan stuur je weer door stuifduinen om tenslotte door de bossen te koersen. 


Tegen vier uur zijn we weer bij de veerpont. Die blijkt wat vertraagd door een kapotte brug in Den Helder. Daar hebben we gelukkig weinig hinder van al zien we inderdaad in Den Helder wel heel lange files. Ik kies ervoor om daar niet tussendoor te laveren en rij een stukje om. Geen prettig stukje want het fietspad is een verzameling schots en scheef liggende tegels.


Een aantal fietsers gaat met Pé mee naar Middenmeer. Ik rij langs het Noord-Hollands kanaal direct richting De Woude. Met het lijf gaat het prima en ik rij een hele tijd 42 tot 43 km/u. De wind is wat naar het noordoosten gedraaid en helpt ook nu weer mee. Bij Eenigenburg, halverwege Den Helder en Alkmaar, rijden Elly en Jules langs met de beide witrode Quatrovelo's op de aanhanger achter de auto. Ze toeteren en hebben me dus in het vizier.


Om even na 18.00 uur draai ik, met 169 km op de teller, de pont naar ons eiland op. Alles overziende was het een prachtige tocht met uitstekend weer en zonder fysieke ellende. Hartelijk dank aan Matthijs en Martin, die de organisatie van deze tocht weer tot een succes maakten. Ook dank aan alle medefietsers, samen fietsen is veel leuker dan alleen.


woensdag 14 maart 2018

Illegale Speed Pedelecs ... verkeershufters


De laatste tijd word ik steeds vaker geconfronteerd met elektrische fietsen die zonder kenteken toch 45 km/u blijken te kunnen rijden. Dit zijn gewoon zogenaamde Speed Pedelecs. Deze fietsen horen een gele kentekenplaat te hebben, moeten WA verzekerd zijn, continue verlichting, een remlicht en een achteruitkijkspiegel te hebben. De berijder moet een goedgekeurde Pedelec helm dragen.
Het is voor mij altijd verrassend door een wielrenner te worden ingehaald. Maar zoals gezegd dit zijn vrijwel altijd illegale Speed Pedelecs.



Vanmiddag overkwam me dit weer. Ik trok op na een kruising en werd snel ingehaald door een fietser.  Even doortrappen en ik haak aan bij de snelle fietser. De jongeman blijkt 45 km/u te rijden en kijkt op nog om. Ik rij 2 meter achter hem en doe dat op een gegeven moment al tien minuten. De fietser rijdt overduidelijk op een Speed Pedelec met een forse middenmotor en een accu op de voorste framebuis. Het verplichte gele kentekenplaatje ontbreekt en ook de verplichte achteruitkijkspiegel is afwezig. De verplichte dagrijverlichting ontbreekt en een remlicht heb ik ook niet gezien.

De jongeman, hij draagt wel een helm, slalomt behendig tussen mee- en tegenliggers door en houdt de snelheid hoog. Pas na ruim tien minuten heeft ie door dat ik op een meter achter en naast hem rij. Als hij me in de gaten heeft, dat is enkele seconden nadat het filmpje start, rijdt ie nog even harder dan 45 km/u. Hij passeert even later een fietser rakelings, op het filmpje goed te zien, en remt wat af voor de grote kruising van de N246 en N244. Het verkeerslicht staat op rood en de illegale Pedelec rijder slalomt om de voor het rode licht wachtende verkeer en vliegt de kruising over.

Ik wacht op deze kruising rustig af tot ik groen licht krijg. De illegale Pedelec fietser is inmiddels richting Groot-Schermer gereden en ik verlies hem uit het oog.

Dit is een heel gevaarlijke ontwikkeling. De lieden dit dit doen rijden roekeloos, plegen overtreding na overtreding, rijden illegaal op niet goedgekeurde fiets zonder verzekering. Dat ze zichzelf bij een ongeval aan brokken rijden is tot daar aan toe, maar dat ze onverzekerd rondrijden is heel kwalijk. Geen enkele verzekering gaat door hen veroorzaakte schade aan derden betalen.

Eerder had ik al opmerkingen gemaakt tegen een andere illegale Pedelec rijder. Dat kwam me op grove beledigingen te staan. Ik ben blij dat ik de Sony camera op de kap heb zitten. Op een goed moment gaan die beelden een keer naar de Politie.

zondag 4 maart 2018

Quest op het ijs


Het is alweer 8 jaar geleden dat ik met de Quest op het ijs reed. Dat waren memorabele ritten. Hilarisch was dat Kees van Hattem met zijn Quest door het ijs zakte en met beide handen aan de brug hing om niet onder water te verdwijnen. Wil je die beelden terugzien, vooral de video van het rijden op het IJsselmeer bij Hoorn is prachtig, klik dan hier.


De schaatsende fotograaf had ik tijdens het rijden niet herkend. Het blijkt onze mede-eilander Hans Groot te zijn. Hij stuurde me de foto's van het rijden op het ijs nu toe.



Het vriest licht en de sterke wind is wat minder geworden als ik de Quest op het ijs achter ons huis probeer te rijden. Er liggen al rijplanken bij onze buurman en ik denk dat de Quest er zo vanaf rijdt. Dat lukt niet, de rijplanken verschuiven en de Quest landt met zijn buik op de houten beschoeiing. Een paar buurjongens helpen de Quest op het ijs zetten en ik schuifel over het spiegelgladde ijs om in de fiets te stappen.

Op het bovenstaande filmpje kun je goed zien hoe de Sony camera op de racekap is bevestigd. Ik heb 'm vastgeplakt met de meegeleverde voet en kleefstrip. Ter beveiliging heb ik een nylon draadje eraan  vastgemaakt. Zoals het er nu naar uitziet kan dit draadje er wel af, het zit allemaal muurvast.

De afgelopen dagen is er veel vertier op het ijs achter ons huis. De Olympische curlingwedstrijden worden hier op het ijs dunnetjes overgedaan met ... fluitketels. Volgens goed gebruik is er behalve koek ook heel veel zopie.


Ik rij een stuk de polder in maar ga niet onder de bruggen door. Er zijn maar heel weinig schaatsers en nu door het ijs zakken is niet handig. Het rijden op het ijs is heel leuk. Het is net alsof je boven het ijs zweeft.



Als ik terug ben wil een buurman met mijn iPhone wel een paar foto's maken. Na nog een rondje probeer ik een paar donuts te maken. Dat gaat heel makkelijk, naar één kant sturen en wat meer kracht op de pedalen zetten. De achterkant zwaait direct om. Dit moet je wel op een glad stuk doen, zo gauw de achterband tegen een richel stuit slaat de Quest direct om. Het gaat allemaal prima en met wat hulp komt de fiets weer veilig op de vaste wal.

Meteen maak ik mijn vaste oefenrondje over de dijken. Overal wordt geschaatst, heel leuk om te zien.

woensdag 28 februari 2018

Sony AS200V tijdens vrieskou


Vandaag is het geen weer om zelfs maar een hond naar buiten te sturen. Het waait 6 Bft en het vriest 6 graden C. De gevoelstemperatuur bij een snelheid van 35 km/u tegen wind is -19 C. Morgen en overmorgen waait het nog harder en dus is het nu een mooi moment om te kijken of de Sony dit soort omstandigheden wel aankan. Van de kleine GoPro's is bekend dat die na een minuut of 10 in de vorst al de geest geven.

Ik trek onder mijn standaard fietshemd en broek een extra laagje aan. Dat is de eerste kilometers prettig maar daarna is het toch gewoon te warm. Uiteraard gaat de elektrische voetverwarming aan op de één na hoogste stand.

Ik maak het mezelf comfortabel door de Quest om te draaien zodat ik zo uit de garage kan rijden met de kap er al op. Bij de eerste kilometers blijkt het inderdaad stevig te waaien en de Quest krijgt af en toe een zwieper. De stormstrips doen goed hun werk en onveilig wordt het nooit.

Het eerste stuk is pal tegen wind naar de molens in Schermerhorn. Met 35 km/u tegen de dikke koude wind is het wel gedaan. Bij de molens gaat het voor de wind en dan is 44 tot 48 km/u prima te doen.
Langs het Noord-Hollands kanaal, ik heb de wind dan dwars gaat het met 43 km/u ook uitstekend. Komt natuurlijk deels door het zeilen van de Quest op de harde wind.

Thuisgekomen ben ik benieuwd of de camera het nog doet. En jawel hoor, het rode lampje brandt nog. De beelden blijken ook weer prima te zijn. Wil je in je comfortabele stoel achter de kachel een stuk met me meerijden, start dan het YouTube filmpje.

Het opladen van de camera moet je het liefst niet aan de computer doen. Zo gauw je namelijk de camera aansluit op de computer gaat ie in USB mode en wil het volledig opladen niet lukken. Als je de camera helemaal uitschakelt en op 220 Volt > USB laadt wordt de accu helemaal volgeladen.

Een uur in de vrieskou doet het toestelletje dus uitstekend. Er is zelfs nog 3/4 van de lading over. De camera neemt maximaal 32 minuten achter elkaar op, bestandsgrootte 4,26 GB, en begint dan automatisch aan een nieuwe opname. Er wordt geen beeld gemist en je kunt die stukken later desgewenst weer aan elkaar zetten.

Missie volledig geslaagd.




donderdag 22 februari 2018

0 op de meter ...


Nee, niet op de meter van de Quest. Die staat ruim boven de 50.000, kilometers wel te verstaan.
Met 0 op de meter bedoel ik ons huis. Het milieu staat bij ons thuis hoog op de agenda. Elke kilometer die er gefietst kan worden, met Quest of speed pedelec, wordt er gefietst. Goed voor het lijf en goed voor de planeet. Zonnepanelen op onze mooie klassieke stolpboerderij is voor ons een no-go. Op de carport is het wel OK. Daar liggen nu, vrijwel onzichtbaar, 8 heel fraaie LG 320 Wp flat fusion panelen, totaal 2.560 Wp.


Er wordt door huize Schermer niet gevlogen, we hebben al geluidshinder genoeg van het milieubelastende en belachelijk goedkope vliegen. We rijden beperkt met de auto, een elektrische Tesla. Ons huis is bij de bouw nu ruim tien jaar geleden voorzien van een grondwater warmtepomp. Zeer goede isolatie en warmteterugwinning uit de ventilatielucht leveren een huis op dat 15% beter presteert dan een Passiefhuis. Gas hebben wij al jaren niet meer.

Maar al dit comfortabele moois kost wel elektriciteit, totaal per jaar rond 13.500 kWh, inclusief de kilometers van de Tesla. Zelf opwekken van deze elektriciteit hebben wij al jaren op ons verlanglijstje staan. Met een flinke investering in MeeWind, wekken wij per jaar 205.000 kWh op, voldoende elektriciteit voor 60 gezinnen. Toch voelt dit meer als een belegging dan als groen bezig zijn.




In Marken-binnen, een klein dorpje vier kilometer bij ons vandaan, hebben enkele inwoners een zogenaamd postcoderoos project opgezet. Inwoners in dat postcodegebied, inclusief bewoners van de aangrenzende postcodegebieden kunnen samen een coöperatie vormen. Die coöperatie legt 280 zonnepanelen op het dak van een schuur van een veehouder in de Starnmeer. Dat is hemelsbreed maar drie kilometer bij ons vandaan. Wij zijn, met nog 14 andere mensen, lid geworden van die coöperatie en hebben 37 van de totaal 280 zonnepanelen van 290 Wp gekocht. Totaal gaan deze 10.000 kWh per jaar opwekken. Die panelen zijn de afgelopen week op het dak van de veehouder gelegd en gaat de installatie eind deze maand stroom leveren aan het elektriciteitsnet.


Van die 10.000 kWh krijgen wij de volledige 12,5 eurocent per kWh energiebelasting terug van de belastingdienst. Deze regeling geldt voor 15 jaar. Daarnaast leveren de panelen natuurlijk ook stroom op die wordt verkocht aan GreenChoice. Daarvan keert de coöperatie 10 euro per paneel per jaar uit. Dit samen is voldoende voor ruim driekwart van onze jaarlijkse energiekosten. De 8 panelen op het dak van de carport leveren 90% van het verbruik van de Tesla op en dat is gelijk aan het laatste kwart van de energierekening.
Per saldo een 0 op de meter huis.


Wil je zien wat wij allemaal gedaan hebben om dit technisch voor elkaar te krijgen, ga dan even naar woude6.blogspot.nl.






maandag 19 februari 2018

Trainingsrit met de Sony SV200v op hoge snelheid

Donderdagmiddag 22 februari is het prachtig fietsweer, volle zon, een graad of 3 Celsius en weinig wind. We gaan nu eens kijken hoe lang de continue video link tussen de Sony en de iPhone X stand houdt. De iPhone zit in een Lexan houdertje op de rechterwielkast.

Het ritje is mijn standaard rondje van 31 km dat ik zo'n drie tot vier keer per week rij. Het onderstaande filmpje van zondag is vervangen door een filmpje van donderdag. Het rammelen van de camera is nu verholpen en de horizon staat nu recht. Het is mooi om te zien hoe de Steadycam de beelden bovenop de racekap bijna altijd mooi stabiliseert. Alleen als de camera hard rijdend over slechte fietspaden heen en weer wordt gerammeld is er aan de randen van het beeld iets van te zien. Op drempels werkt de stabilisatie ook prachtig en zelfs het door het trappen ritmisch heen en weer bewegen van de Quest wordt keurig weggefilterd.


Ik kan de camera met de iPhone aan- en uitzetten. Ook kan ik de beeldhelderheid continue wijzigen.
Maar ik wijzig helemaal niks, gewoon de standaard FullHD op 30 beelden per seconde.

Ik rij flink door zonder echt hard te hoeven werken. Snelheid is op de lange stukken 43 tot 48 km/u en even tot 55 km/u als ik het diepste deel van de polder in rij. Het is heel vermakelijk om continue te zien wat je aan het filmen bent. Is natuurlijk niet echt nodig omdat dit de opnametijd wel flink zal beperken.

Als ik 32 minuten van mijn rit erop heb zitten, ik rij dan langs het Noord-Hollands kanaal, zegt de iPhone dat ik de verbinding moet verbreken. Ik doe dit en zie straks wel of de camera nu helemaal uit is gegaan of toch het filmen voortzet.

Thuis blijkt dat de camera de videolink ruim een half uur volhoudt en de camera dan ook echt leeg is en stopt met opnemen. Dat zal nog wat langer worden als de accu wat vaker wordt opgeladen. De beelden bevallen me weer goed. De Steadycam techniek van Sony corrigeert zelfs de heen en weer gaande trapbeweging. Ook flinke sprongen bij drempels wordt door de Steadycam techniek van Sony wonderbaarlijk goed opgevangen. De Quest is continue veel meer in beweging dan de beelden doen vermoeden.

Vanmiddag laat ik de camera zonder videoverbinding met de iPhone opnemen. Dat houdt ie net geen 2 uur vol. De accu is nog maar twee keer opgeladen en heeft zijn maximum capaciteit nog niet bereikt. In de toekomst zal ie 2 uur zeker halen. Ik bestel in China een viertal reserve accu's met een dubbele lader, kost helemaal 14,95 euro.

De camera ratelt licht in de behuizing. Met drie stukjes PVC tape zorg ik er voor dat de camera nu stevig vastzit in de behuizing. Precies op tijd realiseer ik me dat ik één stukje tape iets langer moet laten om de camera uit zijn behuizing te trekken.



De kwaliteit van de beelden op YouTube wordt een stuk minder. Vooral kleine details in de schaduw als takken en gras worden al snel wolkerig. Rij je in het open veld dan, er zijn dan minder beelddetails, dan is de weergave op YouTube vrij goed.

Ter vergelijking twee identieke beelden van afgelopen zondag, één is een schermafdruk van de film, de opname eronder is van YouTube. Vooral in slecht licht situaties blijf de originele film prachtig, YouTube maakt er dan een rommeltje van.

zaterdag 17 februari 2018

Eerste resultaten Sony AS200v action cam


Vanmiddag ontvang ik de Transcend MicroSD kaartjes van Amazon.de en plaats er een in de Sony camera. Op de iPhone X verschijnt direct het beeld van de Sony. Op de iPhone kan ik alles instellen wat ook op de camera kan. Met de iPhone is het veel makkelijker dan de kleine lettertjes op het schermpje van de Sony.



Ik plak de Sony in zijn onderwater behuizing met een paar stukken ducktape bovenop de racekap. Dat is qua trilling niet de beste plek maar mogelijk gaat de Steadycam stabilisatie van de Sony dit oplossen. De zon staat al laag maar ik ga toch een kort stukje rijden om te kijken of alles werkt. Een eerste meevaller is dat de camera met de iPhone te bedienen is dwars door de carbon racekap heen. Ik hoor de camera boven mijn hoofd zelfs met een geluidje inschakelen als ik de rode knop op de iPhone indruk. Op de iPhone kun je continue de opnamen bekijken.

Ik rij de pont op en sla linksaf richting het grote parkeerterrein. Dan van de dijk af omlaag naar het parkeerterrein. Oops, de weg is helemaal kapotgereden en er zitten gaten in van 20 cm diep. De Quest schraapt zelfs een keer met de tunnel over de weg.

Thuis haal ik vol verwachting de opnamen uit de camera en zet deze in mijn al 9 jaar oude Apple MacBook Pro 17. De kwaliteit van de videobeelden is fantastisch. Terwijl de Quest heftig in beweging is blijven de beelden stabiel. Vooral op het kapotgereden parkeerterrein, de Quest dreigt daar zelfs even om te kiepen, zijn de beelden nog steeds stabiel.

Het lezen van kentekens gaat ook uitstekend tot zeker 30 meter afstand, meer dan prima. De bovenstaande opname is geen foto maar een schermafdruk van een videobeeldje.
Al met al is het resultaat ver boven mijn verwachting. Sony is voor dit soort camera's GoPro wel heel ver voorbij, zeker in deze prijsklasse onder 150 euro. De meest betaalbare GoPro in dezelfde prijsklasse heeft zelfs geen enkele vorm van stabilisatie.

Met 30 beelden per seconde kan er meer dan 8 uur gefilmd worden. De camera kan nu vast gemonteerd worden. Of ik dit met de plakstrip ga doen of toch maar een schroefje door de kap, daar ben ik nog niet uit.

Ik ben benieuwd wat jullie van dit cameraatje vinden. Zet wel het geluid uit of zacht, dat is gewoon te goed. De Youtube beelden zijn helaas wat minder dan de originele beelden.

Edit 18-2-2018. Het ratelende geluid blijkt veroorzaakt te worden doordat het cameraatje in de waterdichte behuizing kan rammelen. Een stukje tape zal dit wel oplossen.
Ook op hoge snelheden van 43 tot 50 km/u blijven de beelden perfect.

woensdag 14 februari 2018

Sony Action cam AS200v


Vorige week werd ik weer aangevallen door één van de Rottweilers van de boer in de Schermer. Met een harde knal stoot het beest zijn kop tegen de linker voorkant van de Quest. Daar is gelukkig het laminaat versterkt voor het steunpootje van het crankstel. Ik stap uit en zie de hond snel afdruipen naar het erf. Er lijkt geen schade te zijn.

Na twee nare incidenten met automobilisten en de hond in één maand, ben ik er wel klaar mee. Ik voel de behoefte om dit soort zaken vast te gaan leggen. Op onderzoek wat de beste oplossing is. Een dashcam valt al snel af, die zijn niet waterdicht en hebben allemaal 12 volt nodig.


Een action cam lijkt de beste oplossing. Maar wat is daar een gigantische keus in. Een GoPro zou het kunnen worden. Maar ik zie al heel snel dat GoPro inmiddels achter de feiten aanloopt. Fletse kleuren, korte accuduur, helemaal bij koude en veel ruis als het wat donkerder wordt. Ook kunnen de betaalbare modellen geen accu wisselen. GoPro gebruikt ook geen merk objectieven en hoewel ze lang de markt domineerden zijn er nu betere alternatieven.

Er zijn tientallen action cams te koop, al voor een paar tientjes. Maar wat heb je aan een goedkoop apparaat als je verder dan 5 meter geen kenteken meer kan lezen.

Sony heeft de zaken beter voor elkaar. Uiteraard is de Zeiss Tessar lens prima, maar vooral de beeldstabilisatie is helemaal top. Ook de sensor is een zogenaamde backlit versie. Dat betekent dat een Sony in vrijwel donker nog uitstekende beelden geeft waar het bij een GoPro gewoon donker is.

Er zijn natuurlijk heel dure Sony cams te koop die ook in 4K filmen. Maar met 4K heb je niet alleen een dure camera, maar ook dure microSD kaartjes nodig. 4K filmen betekent heel snel ook heel veel Gigabytes aan data. En de stabilisatie werkt niet op 4K. Full HD, dus 1980 x 1020 pixels, is voor mijn doel uitstekend.

De keus valt op een Sony AS200v. De camera is standaard al 'splashproof'. In de levering van CameraNu.nl zit er ook een echt onderwaterhuis bij. Twee kleefvoeten en zelfs een gratis handstatief completeren de levering. In de doos zit als aardigheidje een ruitkrabber. Tja, dat stadium heb ik met een op afstand aan te zetten interieurverwarming al een aantal jaren achter me gelaten.
Prijs voor dit alles is 149 euro incl. verzendkosten.

Bij Amazon.de bestel ik twee 64 Gb Transcend microSD kaartjes voor 23 euro per stuk. Deze kaartjes komen er in de testrapporten steevast als beste uit. Bij Amazon.de heb je boven 29 euro geen verzendkosten.

Nu nog even uitvlooien of ik de camera op de racekap zet of op de neus van de Quest.
Als ik wat beelden heb laat ik ze hier uiteraard zien.

zondag 4 februari 2018

Hanenkam


De laatste maand is er veel wind aan de kust. Mijn Quest is al voorzien van stormstrips van voor tot achter. Het doel is algemeen bekend, de windstroom van de bovenkant van de romp liften zodat deze niet aan de lijzijde van de fiets een vacuüm kan creëren. Er zijn bij harde wind twee krachten die op de body inwerken, de directe winddruk en de druk, eigenlijk een trekkracht, door het vacuüm. Door de laatste te elimineren wordt het rijden in harde wind veiliger. 1,5 tot 2 Bft meer wind kun je zo verdragen.


Het is natuurlijk wel zo dat er een grens is aan de windsterkte waarmee je veilig op weg kan. Hangt ook van je lichaamsgewicht af. Een rijder van 100 kg kan langer veilig de weg op dan een fietser van 65 kg. Ook je route is bepalend. Rijdend bovenop hoge polderdijken kan het vanaf Bft 6 al link worden. Rij je in de luwte onderaan een dijk dan gaat het veel langer goed. Ook vóór of tegenwind is veiliger dan de wind dwars. Tenslotte zijn rukwinden om gebouwen extra gevaarlijk.

Mijn racekappen krijgen meestal ook een stukje stormstrip, altijd in de kleur van de kap. Na een incident met een busje van Pilkes ben ik afgelopen week door een afslaande Volvo bijna frontaal aangereden. Nota bene een kilometer van de plek waar het bus van Pilkes mij aanreed.

Op dezelfde Noordervaart rijdend naderen me twee auto's, een kleine gele Fiat en een donkere Volvo. De Fiat komt me tegemoet vanaf de Noordervaart en slaat linksaf de Provinciale weg op. Het kleine autootje rijdt gewoon een stuk voor de kruising al op de voor mij bedoelde weghelft. Het Fiatje kan voor me linksaf slaan. De Volvo doet precies hetzelfde maar kan mij door de op de linker weghelft rijdende Fiat niet zien.

De bestuurder van de Volvo begint linksaf te slaan en ziet op het laatste moment dat ie een tegenligger heeft, een gele Quest. Hij remt hard en ik zie mezelf al in de vaart belanden. Ik gooi mijn stuur om en wijk naar rechts uit. Met kunst en vliegwerk weet ik de Volvo te ontwijken en met een bonkend hart vervolg ik mijn weg. Weer komt het het goed af, maar hoe lang nog?


Wat kan ik nog meer verbeteren aan mijn Quest dat ik zichtbaarder wordt? Een kleine hanenkam, een stuk stormstrip op mijn racekap in een contrasterende kleur dan maar. Velomobielonderdelen.nl heeft nog een wel een stukje liggen en dat zit er snel op. Alle kleine beetjes helpen denk ik dan maar en ben tevreden met het resultaat.

Nu maar hopen dat onze fietsen meer in het systeem van automobilisten komen. Pas dan wordt er hopelijk voldoende rekening met ons gehouden.